Ramayana — Bala Kanda, Sarga 75, Shloka 25
जामदग्न्य
रामसंवादः — Parashurama Confronts Rama with the Vaishnava Bow
वधमप्रतिरूपं तु पितु श्शृत्वा सुदारुणम्।क्षत्रमुत्सादयन्रोषाज्जातं जातमनेकश:।।1.75.24।।पृथिवीं चाखिलां प्राप्य काश्यपाय महात्मने ।यज्ञस्यान्ते तदा राम दक्षिणां पुण्यकर्मणे ।दत्त्वा महेन्द्रनिलयस्तपोबलसमन्वित:।।1.75.25।।
vadham apratirūpaṃ tu pituḥ śrutvā sudāruṇam |
kṣatram utsādayan roṣāj jātaṃ jātaṃ anekaśaḥ ||
pṛthivīṃ cākhilāṃ prāpya kāśyapāya mahātmane |
yajñasyānte tadā rāma dakṣiṇāṃ puṇyakarmaṇe |
dattvā mahendra-nilayas tapo-bala-samanvitaḥ ||
ពេលបានឮអំពីការសម្លាប់ព្រះបិតារបស់ខ្ញុំ—ឃោរឃៅឥតមានអ្វីប្រៀបបាន—ខ្ញុំដោយកំហឹង បានបំផ្លាញពួកក្សត្រីយៈម្តងហើយម្តងទៀត តាមពេលពួកគេកើតឡើងជាជំនាន់ៗ។ ហេ រាម! ក្រោយបានឈ្នះផែនដីទាំងមូល នៅចុងបញ្ចប់យជ្ញ ខ្ញុំបានប្រគល់វាជាទក្ខិណា ដល់មហាត្មា កាស្យប អ្នកប្រព្រឹត្តបុណ្យ; ហើយដោយអំណាចតបៈ ខ្ញុំបានយកភ្នំមហេន្រ្ទ្រាជាទីស្នាក់នៅ។
O Rama Having heard the slaying of my father incomparable in extreme ruthlessness, I decimated the Kshatriya race again and again out of fury as they were born and reborn. I conquered the entire earth. At the conclusion of the sacrifice I conferred it on the great soul Kasyapa of meritorious acts. Gifted with ascetic energy I have (now) made the Mahendra mountain my abode.
FAQs
Dharma is presented as a corrective arc: violent passion is not the final word; giving away conquest and embracing tapas reorients one toward righteousness.
This is a duplicated/overlapping transmission of the preceding content in the Southern Recension formatting, reiterating Paraśurāma’s acts and later withdrawal.
Spiritual discipline after conflict: tapas and relinquishment are highlighted as the means to re-establish inner and social order.