त्रिशङ्कुशापः
Trishanku’s Curse and Appeal to Viśvāmitra
धर्मे प्रयतमानस्य यज्ञं चाहर्तुमिच्छत:।।।।परितोषं न गच्छन्ति गुरवो मुनिपुङ्गव ।
dharme prayatamānasya yajñaṃ cāhartum icchataḥ | paritoṣaṃ na gacchanti guravo munipuṅgava ||
ឱ មុនីដ៏ប្រសើរបំផុត ទោះខ្ញុំខិតខំក្នុងធម៌ និងប្រាថ្នានឹងធ្វើយជ្ញៈក៏ដោយ គ្រូរបស់ខ្ញុំមិនទាន់ពេញចិត្តឡើយ—ពួកគេមិនអនុម័តទេ។
O Pre-eminent among sages! I endeavour to do my duty. I intend to perform a sacrifice. My gurus do not appreciate this.
Dharma is not only personal intention but also relational accountability—especially to teachers; lack of guru-approval becomes a moral and practical obstacle.
Triśaṅku tells Viśvāmitra that despite his sincere effort, his teachers remain displeased and refuse to support his sacrificial project.
Earnest striving (prayatna) in duty, coupled with a desire for legitimate ritual performance.