Shloka 7
सीतावियोगे रामविलापः
Rāma’s Lament in Separation from Sītā
विशेषेणाश्रमस्थाने हासोऽयं न प्रशस्यते।अवगच्छामि ते शीलं परिहासप्रियं प्रिये।।3.62.7।।आगच्छ त्वं विशालाक्षि शून्योऽयमुटजस्तव।
viśeṣeṇāśrama-sthāne hāso 'yaṃ na praśasyate | avagacchāmi te śīlaṃ parihāsa-priyaṃ priye || 3.62.7 || āgaccha tvaṃ viśālākṣi śūnyo 'yam uṭajas tava |
ជាពិសេសនៅទីអាស្រម ការលេងសើចបែបនេះមិនត្រូវបានសរសើរទេ។ អ្នកជាទីស្រឡាញ់ ខ្ញុំដឹងច្បាស់ពីសីលធម៌របស់អ្នក—អ្នកស្រឡាញ់ការលេងល្បែង។ មកមើល ឱ អ្នកមានភ្នែកធំ; កុដិរបស់អ្នកនេះទទេ។
O gentle one ! you are wandering in the karnikara garden, laughing and making fun. Enough of this , that causes my pain.
FAQs
Maryādā (propriety) is central: the hermitage is a sacred space where conduct should match its sanctity; dharma includes honoring place and context.
Rāma notices the hut is empty and calls Sītā to return, marking a shift from playful assumption toward alarming realization.
Respect for sacred norms—Rāma upholds the decorum of āśrama-life even while distressed.