The Dialogue between Rukmāṅgada and Dharmāṅgada
गंतुकामो मृगान्भूयो लब्ध्वा ज्ञात्वा वनं ततः । धर्मांगदोऽपि दृष्टात्मा प्रजा आहूय चाब्रवीत् ॥ २८ ॥
gaṃtukāmo mṛgānbhūyo labdhvā jñātvā vanaṃ tataḥ | dharmāṃgado'pi dṛṣṭātmā prajā āhūya cābravīt || 28 ||
ព្រះអង្គប្រាថ្នាចាកចេញ ហើយក្រោយពីបានយកសត្វក្តាន់មកវិញម្តងទៀត និងបានដឹងអំពីព្រៃនោះហើយ ធម្មាង្គដា—មានចិត្តបរិសុទ្ធ—បានហៅប្រជារាស្ត្រមកប្រជុំ ហើយមានព្រះបន្ទូល។
Narrator (Purāṇic narrator continuing the story; within Narada Purana’s Uttara-Bhaga narration)
Vrata: none
Primary Rasa: vira
Secondary Rasa: shanta
It highlights a dhārmic turning point: a clear-minded ruler (Dharmāṅgada) prepares for a decisive step (departure/transition) and first addresses his people, showing responsibility, clarity, and purposeful action.
Bhakti is implied indirectly through the purāṇic ethic: before moving toward a higher aim (often pilgrimage or spiritual pursuit in Uttara-Bhāga contexts), one should act with sattva, responsibility, and truthfulness—qualities that support steady devotion to Bhagavān.
No specific Vedāṅga (like Vyākaraṇa, Jyotiṣa, or Kalpa) is taught directly in this verse; the practical takeaway is rajadharma—proper governance and public communication before undertaking major religious or life transitions.