Glory of Puruṣottama: Pañcatīrthī Observance and Narasiṃha Worship
दृष्ट्वा वटं वैनतेयं यः पश्येत्पुरुषोत्तमम् । संकर्षणं सुभद्रां च स याति परमां गतिम् ॥ ३१ ॥
dṛṣṭvā vaṭaṃ vainateyaṃ yaḥ paśyetpuruṣottamam | saṃkarṣaṇaṃ subhadrāṃ ca sa yāti paramāṃ gatim || 31 ||
អ្នកណាដែលបានឃើញដើមវត (ដើមពោធិ៍ធំ) ដ៏សក្ការៈ និង វૈនតេយ (គរុឌ) ហើយបន្ទាប់មកបានឃើញ ពុរុសោត្តម (ព្រះវិស្ណុ/ក្រឹෂ្ណៈ) ជាមួយ សង្គර්ષណ (បលរាម) និង សុភទ្រា—អ្នកនោះទៅដល់គោលដៅអធិឋានដ៏ខ្ពស់បំផុត។
Narada
Vrata: none
Primary Rasa: adbhuta
Secondary Rasa: bhakti
It teaches that tirtha-darśana—reverently beholding sacred symbols and deities (the vaṭa, Garuḍa, and Puruṣottama with Saṃkarṣaṇa and Subhadrā)—is itself a powerful bhakti-act that culminates in the “paramā gati,” the highest spiritual goal.
Bhakti is expressed here as darśana and remembrance: seeing Puruṣottama and His associated divine forms (Garuḍa as His emblem/vehicle, and Saṃkarṣaṇa–Subhadrā as revered associates) with faith is presented as a direct means to the supreme attainment.
The verse primarily emphasizes tirtha-vidhi (pilgrimage practice) rather than a specific Vedāṅga; practically, it reflects kalpa-oriented ritual discipline—sequencing sacred sights (darśana-krama) as part of a prescribed pilgrimage observance.