Shloka 16
Yama-vilāpana
The Lamentation Concerning Yama
पुराणेऽपि जगन्नाथ न श्रुतं पटमार्जनम् । सोऽहं न जांना मि कदाचिदाश दृष्ट्वा क्षिरीशं हरिसेवने स्थितम् । प्रवादमानं पटहं सुघोरं प्रलोपमानं ममविश्ममार्गम् ॥ १६ ॥
purāṇe'pi jagannātha na śrutaṃ paṭamārjanam | so'haṃ na jāṃnā mi kadācidāśa dṛṣṭvā kṣirīśaṃ harisevane sthitam | pravādamānaṃ paṭahaṃ sughoraṃ pralopamānaṃ mamaviśmamārgam || 16 ||
ឱ ព្រះជគន្នាថា សូម្បីតែក្នុងបុរាណកថា ខ្ញុំក៏មិនដែលឮអំពី «ការសម្អាតក្រណាត់» នេះឡើយ។ ខ្ញុំមិនដែលគិតស្រមៃដែរ រហូតដល់បានឃើញ ក្សិរីសា ឈរនៅក្នុងសេវាកម្មព្រះហរិ បុកស្គរដ៏គួរឱ្យខ្លាច ដូចជាកំពុងបោសសម្អាតផ្លូវលំបាករបស់ខ្ញុំ។
Narada (narrating/remarking within a dialogue context)
Vrata: none
Primary Rasa: bhakti
Secondary Rasa: adbhuta
FAQs
The verse uses vivid imagery—service to Hari accompanied by a resounding drum—to convey that sincere devotion can ‘wash away’ inner obstacles, clearing a difficult spiritual path.
Bhakti is presented as active Hari-seva: not merely belief, but steady engagement that powerfully transforms the devotee’s inner condition, removing impediments and confusion.
No specific Vedāṅga (like Vyākaraṇa or Jyotiṣa) is taught directly; the practical takeaway is ritual-devotional discipline (seva) as a method of purification rather than a technical science.