Shloka 82
Mohinī-ākhyāna: The Trial of Ekādaśī and the King’s Satya-saṅkalpa
कीर्तिप्रभंगे वृजिनं भविष्यति प्रजावधे यन्मनुराह सत्यम् । संमार्जयित्वा विमलं यशः स्वं कथं सुखी स्यां नृपते ततः क्षमः ॥ ८२ ॥
kīrtiprabhaṃge vṛjinaṃ bhaviṣyati prajāvadhe yanmanurāha satyam | saṃmārjayitvā vimalaṃ yaśaḥ svaṃ kathaṃ sukhī syāṃ nṛpate tataḥ kṣamaḥ || 82 ||
ពេលកេរ្តិ៍ឈ្មោះបាក់បែក វិបត្តិប្រាកដជាតាមមក; ហើយម៉នុបាននិយាយពិតថា ការសម្លាប់ប្រជារាស្ត្រ ជាបាបធ្ងន់។ ទោះបីខ្ញុំសម្អាត និងស្តារយសៈស្អាតរបស់ខ្ញុំឡើងវិញក៏ដោយ ខ្ញុំនឹងសុខសាន្តដូចម្តេចបាន បន្ទាប់ពីរឿងនោះ ឱ ព្រះមហាក្សត្រ? ដូច្នេះ សូមព្រះអង្គអភ័យទោសខ្ញុំ។
Unspecified (a petitioner/adviser addressing a king within the narrative)
Vrata: none
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: karuna
FAQs
It links inner well-being to dharma: harming one’s subjects creates vṛjina (sinful consequence) and destroys kīrti, so even restored reputation cannot bring real happiness without righteous conduct.
Indirectly, it supports bhakti by insisting on ethical living: devotion matures on a foundation of dharma—non-violence toward dependents and compassionate kingship—without which spiritual peace is obstructed.
No specific Vedanga technique is taught; the verse instead applies smṛti-based rāja-nīti (Manu’s dharma guidance) as practical governance ethics: protect prajā and avoid actions that generate pāpa.