The Greatness of Viṣṇu
Viṣṇor Māhātmya
स तत्र नृपशार्दूलः सदा सम्मार्जने रतः । दीपदानपरश्चैव विशेषेण हरिप्रियः ॥ १३ ॥
sa tatra nṛpaśārdūlaḥ sadā sammārjane rataḥ | dīpadānaparaścaiva viśeṣeṇa haripriyaḥ || 13 ||
នៅទីនោះ ព្រះមហាក្សត្រដ៏អង់អាច—ដូចខ្លាដ៏ខ្លាំងក្នុងចំណោមក្សត្រ—តែងតែខិតខំសម្អាតទីសក្ការៈ និងឧទ្ទិសក្នុងការបូជាប្រទីប ហើយដោយពិសេសបានក្លាយជាអ្នកជាទីពេញព្រះហរិ (វិṣṇu)។
Nārada (teaching in narrative discourse, traditionally to the Sanatkumāra brothers)
Vrata: none
Primary Rasa: bhakti
Secondary Rasa: shanta
It highlights that humble service (cleaning sacred spaces) and devotional charity (offering lamps) are powerful, accessible practices that make a devotee especially dear to Hari (Viṣṇu).
Bhakti is shown as practical seva: consistent, heartfelt actions—like maintaining cleanliness for worship and offering light—express love and reverence, leading to divine favor (Hari-priyatva).
Not a direct Vedāṅga teaching; it emphasizes ritual discipline and purity in worship—cleanliness (śauca) and dīpa-dāna as standard pūjā-upacāras within Purāṇic dharma.