Narada Purana — Purva Bhaga, Shloka 37
The Greatness of Viṣṇu
Uttaṅka’s Hymn, Hari’s Manifestation, and the Boon of Bhakti
न यस्य रूपं न बलप्रभावे न यस्य कर्माणि न यत्प्रमाणम् । जानन्ति देवाः कमलोद्भवाद्याः स्तोष्याम्यहं तं कथमात्मरूपम् ॥ ३७ ॥
na yasya rūpaṃ na balaprabhāve na yasya karmāṇi na yatpramāṇam | jānanti devāḥ kamalodbhavādyāḥ stoṣyāmyahaṃ taṃ kathamātmarūpam || 37 ||
ព្រះអង្គគ្មានរូបរាង គ្មានកម្លាំងអាចវាស់បាន ឬអំណាចបង្ហាញច្បាស់; កិច្ចការរបស់ព្រះអង្គមិនអាចយល់ដឹងបាន ហើយក៏គ្មានមាត្រដ្ឋានណាអាចបញ្ជាក់បាន។ សូម្បីទេវតាទាំងឡាយ ចាប់ពីព្រះព្រហ្មាដែលកើតពីផ្កាឈូក ក៏មិនស្គាល់ព្រះអង្គពិតប្រាកដ។ ដូច្នេះ ខ្ញុំនឹងសរសើរព្រះអង្គ—អង្គដែលសភាពជាអាត្មា—ដោយរបៀបណា?
Narada
Vrata: none
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: bhakti
FAQs
It stresses the transcendence of the Supreme—beyond form, measurable power, and even ordinary pramāṇas—pointing the seeker toward direct realization of the Ātman rather than mere conceptual knowledge.
By admitting the inadequacy of words and concepts to capture the Supreme, the verse frames praise as humble surrender—Bhakti that recognizes God as beyond description, yet worthy of heartfelt stuti (devotional glorification).
It implicitly references pramāṇa (valid means of knowledge) and the limits of intellectual proof—useful for Vedānta-style inquiry—while indicating that realization ultimately surpasses purely analytical tools like logic and linguistic definition.