Narada Purana — Purva Bhaga, Shloka 55
Gṛhastha-nitya-karman: Śauca, Sandhyā-vidhi, Pañca-yajña, and Āśrama-krama
ब्रह्मणी चतुराननाक्षवलया कुम्भं करैः स्रुक्स्रवौ बिभ्राणा त्वरुणेंदुकांतिवदना ऋग्रूपिणी बालिका । हंसारोहणकेलिखण्खण्मणेर्बिंबार्चिता भूषिता गायत्री परिभाविता भवतु नः संपत्समृद्ध्यै सदा ॥ ५५ ॥
brahmaṇī caturānanākṣavalayā kumbhaṃ karaiḥ sruksravau bibhrāṇā tvaruṇeṃdukāṃtivadanā ṛgrūpiṇī bālikā | haṃsārohaṇakelikhaṇkhaṇmaṇerbiṃbārcitā bhūṣitā gāyatrī paribhāvitā bhavatu naḥ saṃpatsamṛddhyai sadā || 55 ||
សូមឲ្យព្រះគាយត្រីដ៏គួរគោរព—ជាសក្តិរបស់ព្រះព្រហ្មា មានមុខបួន—ពាក់ខ្សែអក្សវល័យជាកងដៃ កាន់កុម្ភៈទឹកពិធី និងស្រុក-ស្រវ (ស្លាបព្រាពិធី) ក្នុងដៃទាំងពីរ មុខភ្លឺដូចព្រះចន្ទកើតថ្មី ជារូបនៃឫគ្វេទៈ ជាកុមារីវ័យក្មេង—តុបតែងដោយគ្រឿងអលង្ការដែលលាន់សូរ ពីការលេងលើហង្សាវាហនៈ និងលម្អដោយគ្រឿងប៊ីមបៈ ដោយអ្នកប្រាជ្ញសមាធិជានិច្ច—សូមប្រទានសម្បត្តិ និងសមృద్ధិដល់យើងជានិរន្តរ៍។
Narada (stuti within the Narada–Sanatkumara dialogue context)
Vrata: none
Primary Rasa: bhakti
Secondary Rasa: adbhuta
FAQs
It presents Gāyatrī as the living essence of Vedic revelation (especially the Ṛgveda) and as a yajña-presiding śakti; steady contemplation of her is praised as a direct cause of auspiciousness, prosperity, and inner flourishing.
By offering a vivid dhyāna (meditative icon) of Gāyatrī—her form, attributes, and radiance—the verse teaches bhakti through upāsanā: loving remembrance and visualization that ripens into reverence, steadiness, and grace-bestowing devotion.
It reflects Kalpa (ritual practice) through explicit yajña tools (kumbha, sruk, sruva) and Mantra-upāsanā discipline—showing how Vedic ritual symbolism is integrated into daily meditation on Gāyatrī.