Narada Purana — Purva Bhaga, Shloka 78
Vāmana’s Advent, Aditi’s Hymn, Bali’s Gift, and the Mahatmya of Bhū-dāna
नमोऽस्तु ते ध्वान्तविनाशकाय नमोऽस्तु शब्दादिविवर्जिताय । नमोऽस्तु ते ध्वान्तविनाशकाय मन्दरधारकाय । नमोऽस्तु ते यज्ञवराहनाम्ने नमो हिरण्याक्षविदारकाय ॥ ७८ ॥
namo'stu te dhvāntavināśakāya namo'stu śabdādivivarjitāya | namo'stu te dhvāntavināśakāya mandaradhārakāya | namo'stu te yajñavarāhanāmne namo hiraṇyākṣavidārakāya || 78 ||
សូមនមស្ការដល់ព្រះអង្គ អ្នកបំផ្លាញភាពងងឹត; សូមនមស្ការដល់ព្រះអង្គ ដែលលើសពីសំឡេង និងអ្វីៗផ្សេងទៀត (អារម្មណ៍)។ សូមនមស្ការដល់ព្រះអង្គ អ្នកបំផ្លាញភាពងងឹត និងអ្នកទ្រមន្ទារ (ភ្នំ Mandara)។ សូមនមស្ការដល់ព្រះអង្គ ដែលមាននាមថា យជ្ញ-វរាហ (ជ្រូកព្រៃនៃយជ្ញ); សូមនមស្ការដល់ព្រះអង្គ អ្នកបំបែក ហិរ៉ណ្យាក្ស (Hiraṇyākṣa)។
Narada (as a hymn of praise within the narrative)
Vrata: none
Primary Rasa: bhakti
Secondary Rasa: vira
FAQs
It praises Viṣṇu as the dispeller of inner darkness (avidyā) and as the transcendent reality beyond sensory categories, while also remembering His cosmic acts as Varāha—linking devotion with liberation-oriented insight.
The repeated “namo’stu te” models śaraṇāgati (surrender) through stuti: the devotee contemplates both God’s nirguṇa transcendence (beyond sound, etc.) and His saguṇa līlā (Mandara-bearing, Varāha, slayer of Hiraṇyākṣa), strengthening loving remembrance.
The verse foregrounds the Vedic ritual principle of yajña by calling Him “Yajña-Varāha,” a theological cue used in Purāṇas to interpret ritual (kalpa) and sacrifice as ultimately grounded in Viṣṇu.