Narada Purana — Purva Bhaga, Shloka 56
Śuka’s Yoga-ascent, the Echo of ‘Bhoḥ’, and the Vaikuṇṭha Vision
ऋतधाम्ने विधाम्ने च सुपर्णाय स्वरोचिषे । ऋभवे सुव्रताख्याय सुधाम्ने चाजिताय च ॥ ५६ ॥
ṛtadhāmne vidhāmne ca suparṇāya svarociṣe | ṛbhave suvratākhyāya sudhāmne cājitāya ca || 56 ||
សូមនមស្ការដល់ព្រះអង្គ ដែលជាទីស្ថាននៃសច្ចៈ និងជាព្រះអ្នករៀបចំវិន័យ; ដល់ព្រះអម្ចាស់សុបណ្ណា មានស្លាបដ៏ឧត្តម ភ្លឺរលោងដោយពន្លឺរបស់ព្រះអង្គ; ដល់ព្រះឧត្តមបុរស ដែលល្បីដោយវ្រតៈបរិសុទ្ធ; ដល់ព្រះអង្គដែលទីស្ថានដូចទឹកអម្រឹតនៃសុខានុភាព; និងដល់ព្រះអជិត—មិនអាចឈ្នះបាន។
Narada (in a devotional recitation within the Moksha Dharma context)
Vrata: none
Primary Rasa: bhakti
Secondary Rasa: shanta
FAQs
It offers a chain of divine epithets that contemplate Vishnu as the embodiment of cosmic truth (Ṛta), the universal ordainer, self-luminous consciousness, and the invincible refuge—supporting liberation-oriented devotion (moksha-dharma) through remembrance.
By praising the Lord through precise names (nāma-stuti), it trains the mind to dwell on His attributes—truth, order, radiance, sacred vows, and invincibility—making nama-japa and stotra a direct, accessible bhakti practice.
The verse exemplifies disciplined mantra-style recitation and semantic contemplation (nirukta-like name-meaning reflection), a practical method used in Purāṇic stotras to internalize theology through language and etymic sense.