Narada Purana — Purva Bhaga, Shloka 117
Graha–Ketu–Utpāta Lakṣaṇas: Solar/Lunar Omens, Comets, Eclipses, and Calendar Rules
सर्वजित्सर्वधारी च विरोधी विकृतः खरः । नंदनो विजयश्चैव जयो मन्मथदुर्मुखौ ॥ ११७ ॥
sarvajitsarvadhārī ca virodhī vikṛtaḥ kharaḥ | naṃdano vijayaścaiva jayo manmathadurmukhau || 117 ||
ព្រះអង្គជាអ្នកឈ្នះទាំងអស់ និងជាអ្នកទ្រទ្រង់សព្វវត្ថុ; ជាអ្នកប្រឆាំងអំពើអាក្រក់ និងជាព្រះអង្គមិនប្រែប្រួល; ជាអ្នករឹងមាំមិនចុះចាញ់។ ព្រះអង្គជាអ្នកបង្កើតសេចក្តីរីករាយ; ជាជ័យជំនះផ្ទាល់; ជាព្រះជ័យ; ជាអ្នកបង្ក្រាបកាមៈ (តណ្ហា) និងជាព្រះអង្គមានព្រះមុខគួរឱ្យកោតខ្លាច។
Sanatkumara (in dialogue with Narada)
Vrata: none
Primary Rasa: bhakti
Secondary Rasa: vira
FAQs
It presents a chain of divine epithets describing the Supreme as the cosmic sustainer and the conqueror of inner and outer evils—teaching that contemplation/recitation of such names steadies the mind toward moksha.
By focusing devotion on the Lord’s qualities—upholding all, defeating adharma, and conquering desire—Bhakti becomes a practical discipline of remembrance (nāma-smaraṇa) that transforms character.
Vyākaraṇa (grammar) and Nirukta-style sense-extraction are implied: the verse relies on meaningful compound epithets and semantic parsing of names as a method for dhyāna and recitation practice.