Narada Purana — Purva Bhaga, Shloka 159
Jyotiṣa-saṅgraha: Varga-vibhāga, Bala-nirṇaya, Garbha-phala, Āyuḥ-gaṇanā
दिक्वाष्टाद्यस्तबंध्याये कुजात्खात्सत्रिके गुरुः । सात्र्यंके सन् रवेः शुक्राद्धीखगो दिग्भवारिगः ॥ १५९ ॥
dikvāṣṭādyastabaṃdhyāye kujātkhātsatrike guruḥ | sātryaṃke san raveḥ śukrāddhīkhago digbhavārigaḥ || 159 ||
ពេលគ្រោងទិស (dik) ចាប់ពីទី៨ ក្នុងរបៀប «ទទេ/រាំងស្ទះ» នោះបង្ហាញពីព្រះគ្រូ (ព្រហស្បតិ៍)។ ក្នុងត្រីសមាសដែលចាប់ពីគុជ (អង្គារ) ក៏ជាព្រះគ្រូដែរ។ ក្នុងត្រីសមាសដែលមានសៅរ៍ជាសញ្ញា ហើយយកពីព្រះអាទិត្យ និងពីសុក្រផង «បក្សីនៃប្រាជ្ញា» (ពុធ) ក្លាយជាសញ្ញាទិស សញ្ញាផ្ទះ និងជាអ្នកបំផ្លាញសត្រូវ។
Narada (as teacher within the Moksha Dharma discourse; technical aside aligned with Jyotisha/Vedanga material)
Vrata: none
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: vira
FAQs
It shows that even within Moksha Dharma teaching, the Narada Purana preserves Vedāṅga-style precision—using Jyotiṣa classifications to support right timing, right understanding, and disciplined Dharma as aids to inner clarity.
Indirectly: Bhakti is strengthened when one’s life is ordered by Dharma; Jyotiṣa in the Purāṇic framework functions as a practical tool for deciding auspiciousness and resolving obstacles, thereby supporting steady devotional practice rather than replacing it.
Vedāṅga Jyotiṣa—specifically, technical mapping of planets (Guru/Budha, etc.) to directional and triadic schemes, and their functional roles such as bhāva indication and ari (enemy/obstacle) mitigation.