Narada Purana — Purva Bhaga, Shloka 30
Vyākaraṇa-saṅgraha: Pada–Vibhakti–Kāraka–Lakāra–Samāsa
हरिश्शेते विभुश्चिंत्यस्तच्छेषो यञ्चरस्तंथा । प्रश्नस्त्वथ हरिष्षष्ठः कृष्णष्टीकत इत्यपि ॥ ३० ॥
hariśśete vibhuściṃtyastaccheṣo yañcarastaṃthā | praśnastvatha hariṣṣaṣṭhaḥ kṛṣṇaṣṭīkata ityapi || 30 ||
ព្រះអង្គត្រូវហៅថា «ហរិ» ព្រោះព្រះអង្គសម្រាកលើ (reclines) ; ព្រះអង្គជាព្រះម្ចាស់សព្វគ្រប់ ត្រូវគេធ្វើសមាធិគិតគូរ។ ព្រះអង្គក៏ត្រូវហៅថា «សេស» និងថា «អ្វីដែលចល័តទៅគ្រប់ទី»។ លើសពីនេះ ព្រះអង្គត្រូវហៅថា «ប្រស្ន»; ក៏ហៅថា «ហរិ-សស្ឋ»; ហើយក៏ហៅថា «ក្រឹෂ್ಣ-ស្ទីកត» ផងដែរ។
Sanatkumāra (in dialogue instruction to Nārada on Viṣṇu’s epithets/nāma-artha)
Vrata: none
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: bhakti
FAQs
It frames Viṣṇu’s names as contemplative keys: each epithet points to a divine function—reclining Lord, all-pervading presence, and the principle that remains—so remembering the name becomes a direct practice of dhyāna and mokṣa-dharma.
Bhakti here is nāma-smaraṇa with understanding: the devotee repeats Hari’s names while reflecting on their meanings (vibhu, cintya, etc.), turning chanting into steady remembrance and inner worship.
It uses nirukta-like name-derivation (etymological meaning of divine epithets) as a practical tool—linking sound (nāma) to meaning (artha) to support correct contemplation and recitation.