Narada Purana — Purva Bhaga, Shloka 117
Jīva–Ātman Inquiry; Kṣetrajña Doctrine; Karma-based Varṇa; Four Āśramas and Sannyāsa Discipline
अपि चात्र माल्याभरणवस्त्राभ्यंगनित्योपभोगनृत्यगीतवादित्रश्रुतिसुखनयनस्नेहरामादर्शनानां । प्राप्तिर्भक्ष्यभोज्यलेह्यपेयचोष्याणामभ्यवहार्य्याणां विविधानामुपभोगः ॥ ११७ ॥
api cātra mālyābharaṇavastrābhyaṃganityopabhoganṛtyagītavāditraśrutisukhanayanasneharāmādarśanānāṃ | prāptirbhakṣyabhojyalehyapeyacoṣyāṇāmabhyavahāryyāṇāṃ vividhānāmupabhogaḥ || 117 ||
លើសពីនេះ នៅក្នុងសភាពនៃផលលោកិយនេះ មនុស្សទទួលបានផ្កាវិល អលង្ការ សម្លៀកបំពាក់ ការលាបប្រេង និងការរីករាយជាប្រចាំ—របាំ ចម្រៀង ឧបករណ៍តន្ត្រី សំឡេងពិរោះ ទិដ្ឋភាពរីករាយ ស្នេហា និងការមើលឃើញនារីស្រស់ស្អាត។ ហើយក៏រីករាយនឹងអាហារជាច្រើនប្រភេទ—អ្វីដែលខាំបាន អ្វីដែលញ៉ាំបាន អ្វីដែលលិទ្ធបាន ភេសជ្ជៈ និងអ្វីដែលស្រូបបាន។
Sanatkumara (teaching Narada in Moksha-dharma context)
Vrata: none
Primary Rasa: shringara
Secondary Rasa: bhoga/adbhuta
FAQs
The verse catalogues refined sense-pleasures (sound, sight, touch, taste) to show the full range of bhoga that karma can yield—implying their attractiveness yet their limitation, thus preparing the mind for vairagya and moksha-oriented discernment.
By highlighting the completeness of worldly enjoyments, the text implicitly contrasts them with the steadier fulfillment sought through Narada Purana’s moksha-dharma—where turning the mind from transient pleasures toward Bhagavan (Vishnu) is presented as the higher aim.
A practical dharmic classification of consumables is given—bhakṣya, bhojya, lehya, peya, coṣya—useful for ritual and etiquette contexts (what is ‘fit to be consumed’), though the verse is primarily ethical-philosophical rather than a direct Vedanga instruction.