Shloka 29
Adhyaya 91 — The Gods’ Hymn to Kātyāyanī and the Goddess’ Prophecy of Future Manifestations
रोगानशेषानपहंसि तुष्टा रुष्टा तु कामान्सकलानभीष्टान् ।
त्वामाश्रितानां न विपन्नराणां त्वामाश्रिता ह्याश्रयतां प्रयान्ति ॥
rogānaśeṣānapahaṃsi tuṣṭā ruṣṭā tu kāmān sakalānabhīṣṭān | tvāmāśritānāṃ na vipannarāṇāṃ tvāmāśritā hyāśrayatāṃ prayānti ||
ពេលព្រះអង្គពេញព្រះទ័យ ព្រះអង្គដកហូតជំងឺទាំងអស់; ពេលព្រះអង្គខឹង ព្រះអង្គបំផ្លាញគោលបំណងដែលគេចង់បានទាំងអស់។ អ្នកដែលសុំជ្រកកោនក្នុងព្រះអង្គ មិនធ្លាក់ចូលវិនាសឡើយ; មែនទែន អ្នកដែលបានជ្រកកោនក្នុងព្រះអង្គ ក្លាយជាជម្រកសម្រាប់អ្នកដទៃ។
{ "primaryRasa": "bhakti", "secondaryRasa": "shanta", "rasaIntensity": 0, "emotionalArcPosition": "", "moodDescriptors": [] }
FAQs
Devotion is not transactional: the same Devī who grants well-being also disciplines egoic desire. True refuge yields stability, and the devotee’s maturation turns them into support for others.
This is theological instruction embedded in the Devī-ākhyāna; it supports dharma (proper aims and surrender) rather than describing sarga/manvantara/vaṃśa.
‘Tuṣṭā/ruṣṭā’ can be read as inner states: when consciousness aligns with Śakti, ailments dissolve; when it resists dharma, one’s projects collapse—driving the aspirant toward genuine surrender and service.