Shloka 1
Adhyaya 89 — The Wrath of Shumbha and Nishumbha and the Fall of Nishumbha
इति श्रीमार्कण्डेयपुराणे सावर्णिके मन्वन्तरे देवीमाहात्म्ये रक्तबीजवधोनामाष्टाशीतितमोऽध्यायः ।
एकोननवतितमोऽध्यायः— ८९ ।
राजोवाच
विचित्रमिदमाख्यातं भगवन् भवता मम ।
देव्याश्चरितमाहात्म्यं रक्तबीजवधाश्रितम् ॥
iti śrīmārkaṇḍeyapurāṇe sāvarṇike manvantare devīmāhātmye raktabījavadhonāmāṣṭāśītitamo 'dhyāyaḥ | ekonanavatitamo 'dhyāyaḥ—89 | rājovāca vicitram idam ākhyātaṃ bhagavan bhavatā mama | devyāś caritam āhātmyaṃ raktabījavadhāśritam ||
ដូច្នេះ ក្នុង «ស្រីមារកណ្ឌេយបុរាណ» ក្នុងសាវರ್ಣិកមន្វន្តរា នៅក្នុង «ទេវីមាហាត្ម្យ» បញ្ចប់ជំពូកទី៨៨ ដែលហៅថា «ការសម្លាប់រक्तបីជៈ»។ ឥឡូវចាប់ផ្តើមជំពូកទី៨៩។ ព្រះមហាក្សត្របានមានព្រះបន្ទូលថា៖ «ព្រះគ្រូដ៏គួរគោរព អ្នកបាននិទានឲ្យខ្ញុំស្តាប់រឿងអស្ចារ្យនេះ—កិច្ចការដ៏រុងរឿងរបស់ព្រះនាងទេវី ដែលផ្តោតលើការសម្លាប់រक्तបីជៈ»។
FAQs
The king’s response models śraddhā and inquiry: sacred narration is not passive entertainment but prompts further questioning aimed at understanding the unfolding of dharma and divine agency.
The explicit ‘manvantara’ marker places the episode within Manvantara-lakṣaṇa. The colophon also reflects Purāṇic textual organization used to anchor sacred history in cosmic time.
The transition signals a movement from one conquered inner tendency (self-replicating negativity) to the next confrontation (Śumbha/Niśumbha: pride and possessiveness), mirroring progressive purification.