Adhyaya 83
Narayani StutiPraiseDevotion44 Shlokas

Adhyaya 83: The Slaying of Mahishasura’s Armies and the Final Death of Mahishasura

महिषासुरसैन्यवधः (Mahiṣāsurasainyavadhaḥ)

Narayani Stuti

ទេវី ចណ្ឌិកា ដឹកនាំកងទ័ពទេវតា បំផ្លាញកងទ័ពមហិષាសុរ ដោយអាវុធ និងអំណាចទេវី។ ក្រោយការប្រយុទ្ធដ៏សាហាវ នាងប្រឈមមុខមហិષាសុរ ដែលបម្លែងរូបរាងជាច្រើន ហើយចុងក្រោយទេវីបានសម្លាប់គាត់ បញ្ចប់អំពើអធម៌ និងស្ដារធម៌ឡើងវិញ។

Divine Beings

Ambikā / Caṇḍikā / Bhadrakālī (Devī)Parameśvarī (epithet of the Devī)Siṃha (the Devī’s lion-mount/companion)Devagaṇa (the devas collectively)

Celestial Realms

Trailokya (the three worlds)Divi / Ambarāt (the sky/heavens as the arena of descending weapons)Samudra (ocean, disturbed by the buffalo-form’s force)

Key Content Points

Daitya senāpatis Cikṣura and Cāmara attack Ambikā; the Devī breaks bows, standards, chariots, horses, and weapons, demonstrating effortless martial sovereignty.The Devī and her siṃha dismantle the demon command structure: multiple named asuras are slain in rapid succession, collapsing the daitya battle-line and morale.Mahiṣāsura’s buffalo-form (māhiṣa-svarūpa) unleashes cosmic disruption—trampling earth, churning oceans, scattering clouds—signaling a threat to trailokya order.Caṇḍikā binds Mahiṣāsura with a pāśa; the asura cycles through forms (buffalo → man with sword → elephant → buffalo), a motif of protean adharma resisting restraint.The Devī’s final act—foot on the asura, śūla-strike, and beheading—restores cosmic stability; devas, ṛṣis, gandharvas, and apsarases proclaim victory and praise.

Focus Keywords

Markandeya Purana Adhyaya 83Devi Mahatmyam Chapter 83Mahishasura VadhaMahiṣāsura Sainya VadhaCaṇḍikā slays MahishasuraSāvarṇika Manvantara Devi MahatmyaAmbikā Bhadrakālī battle narrativeShakti theology in Markandeya Purana

Shlokas in Adhyaya 83

Verse 1

इति श्रीमार्कण्डेयमहापुराणे सावर्णिके मन्वन्तरे देवीमाहात्म्ये महिषासुरसैन्यवधो नाम द्व्यशीतितमोऽध्यायः । ऋषिरुवाच— निहन्यमानं तत्सैन्यमवलोक्य महासुरः । सेनानीश्चिक्षुरः कोपाद्ययौ योद्धुमथाम्बिकाम् ॥

ដូច្នេះ ក្នុង «ស្រីមារកណ្ឌេយ មហាបុរាណ» ក្នុងសាវរណី មន្វន្តរា ក្នុង «ទេវីមាហាត្ម្យ» បញ្ចប់ជំពូកដែលហៅថា «ការសម្លាប់កងទ័ពរបស់មហីសាសុរៈ» (ជំពូក ៨២)។ ឥសីបាននិយាយថា៖ ពេលឃើញកងទ័ពរបស់ខ្លួនត្រូវសម្លាប់ អសុរៈដ៏ធំ—មេបញ្ជាការ ចិក្សុរៈ—បានចេញទៅដោយកំហឹង ដើម្បីប្រយុទ្ធនឹង អំបិកា។

Verse 2

स देवीं शरवर्षेण ववर्ष समरेऽसुरः । यथा मेरुगिरेः शृङ्गं तोयवर्षेण तोयदः ॥

ក្នុងសង្គ្រាម អសុរៈនោះបានបាញ់ព្រួញដូចភ្លៀង ទៅលើព្រះនាងទេវី—ដូចពពកភ្លៀងបង្អួចភ្លៀងលើកំពូលភ្នំមេរុ។

Verse 3

तस्य छित्त्वा ततो देवी लीलयैव शरोत्करान् । जघान तुरगान् बाणैर्यन्तारं चैव वाजिनाम् ॥

បន្ទាប់មក ព្រះនាងទេវីបានកាត់បំបាក់ព្រួញជាច្រើនរបស់គេ ដូចជាលេងសប្បាយប៉ុណ្ណោះ ហើយបានបាញ់ព្រួញសម្លាប់សេះទាំងឡាយ—ទាំងអ្នកបើករទេះដែលបញ្ជាសេះផងដែរ។

Verse 4

चिच्छेद च धनुः सद्यो ध्वजं चातिसमुच्छ्रितम् । विव्याध चैव गात्रेषु छिन्नधन्वानमाशुगैः ॥

នាងបានកាត់បំបាក់ធ្នូរបស់គេភ្លាមៗ ហើយក៏កាត់ទង់ជ័យដែលលើកខ្ពស់ផងដែរ; បន្ទាប់មក ដោយព្រួញលឿន នាងបានចាក់បំបែកអវយវៈរបស់គេ—អ្នកដែលធ្នូត្រូវកាត់រួចហើយ។

Verse 5

स छिन्नधन्वा विरथो हताश्वो हतसारथिः । अभ्यधावत तां देवीं खड्गचर्मधरोऽसुरः ॥

ធ្នូរបស់អសុរានោះបែក រទេះបាក់ សេះត្រូវសម្លាប់ និងអ្នកបើករទេះត្រូវស្លាប់ ហើយអសុរានោះក៏រត់ចូលទៅរកព្រះនាងទេវីដោយផ្ទាល់ កាន់ដាវ និងខែល។

Verse 6

सिंहमाहत्य खड्गेन तीक्ष्णधारेण मूर्धनि । आजघान भुजे सव्ये देवीमप्यतिवेगवान् ॥

អ្នកមានល្បឿនលឿនខ្លាំងនោះ បានយកដាវមុតស្រួចវាយលើក្បាលសត្វសិង្ហ ហើយក៏វាយលើដៃឆ្វេងរបស់ព្រះនាងទេវីផងដែរ។

Verse 7

तस्याः खड्गो भुजं प्राप्य पफाल नृपनन्दन । ततो जग्राह शूलं स कोपादरुणलोचनः ॥

ឱ អ្នកជាទីរីករាយរបស់ព្រះមហាក្សត្រ ដាវរបស់ព្រះនាងបានទៅដល់ដៃរបស់គេ ហើយកាត់បំបែកវាចេញ។ បន្ទាប់មក គេភ្នែកក្រហមដោយកំហឹង បានចាប់យកត្រីសូល។

Verse 8

चिक्षेप च ततस्तत्तु भद्रकाल्यां महासुरः । जाज्वल्यमानं तेजोभी रविबिम्बमिवाम्बरात् ॥

បន្ទាប់មក អសុរាធំមហិមានោះ បានបោះត្រីសូលទៅលើភទ្រកាលី ដែលភ្លឺចែងចាំងដោយពន្លឺ ដូចព្រះអាទិត្យធ្លាក់ចុះពីមេឃ។

Verse 9

दृष्ट्वा तदापतच्छूलं देवी शूलममुंचत । तच्छूलं शतधा तेन नीतं स च महासुरः ॥

ព្រះនាងទេវីឃើញត្រីសូលនោះហោះមករកនាង ក៏បញ្ចេញត្រីសូលរបស់នាងផ្ទាល់។ ដោយត្រីសូលនោះ ត្រីសូលរបស់គេត្រូវបំបែកជារយបំណែក ហើយអសុរាធំនោះផងដែរ ត្រូវបានវាយបំផ្លាញ។

Verse 10

हते तस्मिन्महावीर्ये महिषस्य चमूपतौ । आजगाम गजारूढश्चामरस्त्रिदशार्दनः ॥

ពេលវីរបុរសដ៏ខ្លាំងក្លា មេបញ្ជាការកងទ័ពរបស់មហិષាសុរ ត្រូវបានសម្លាប់ ចាមរា—អ្នកបំផ្លាញទេវតា—បានមកដល់ ជិះលើដំរី។

Verse 11

सोऽपि शक्तिं मुमोचाथ देव्यास्तामम्बिका द्रुतम् । हुङ्काराभिहतां भूमौ पातयामास निष्प्रभाम् ॥

គាត់ក៏បានបោះសក្តិ (śakti) ទៅលើព្រះនាង; ប៉ុន្តែ អម្ពិកា បានវាយបំបាក់វាភ្លាមៗ ដោយហ៊ុំការ (huṃkāra) របស់នាង ហើយបោះឲ្យធ្លាក់ដល់ដី ដោយគ្មានពន្លឺ។

Verse 12

भग्नां शक्तिं निपतितां दृष्ट्वा क्रोधसमन्वितः । चिक्षेप चामरः शूलं बाणैस्तदपि साच्छिनत् ॥

ឃើញសក្តិរបស់ខ្លួនបែកបាក់ និងធ្លាក់ចុះ ចាមរា ពោរពេញដោយកំហឹង បានបោះត្រីសូល; នោះក៏ត្រូវនាងកាត់បំបែកដោយព្រួញដែរ។

Verse 13

ततः सिंहः समुत्पत्य गजकुम्भान्तरे स्थितः । बाहुयुद्धेन युयुधे तेनोच्चैस्त्रिदशारिणा ॥

បន្ទាប់មក សីហៈបានលោតឡើង ហើយឈរនៅចន្លោះក្បាលដំរី ហើយបានប្រយុទ្ធជាមួយគាត់—ចាមរា សត្រូវខ្ពស់សង្ហារបស់ទេវតា—ដោយប្រយុទ្ធជិតស្និទ្ធ។

Verse 14

युधायमानौ ततस्तौ तु तस्मान्नागान्महीं गतौ । युयुधातेऽतिसंरब्धौ प्रहारैरतिदारुणैः ॥

ពេលពួកគេប្រយុទ្ធគ្នា អ្នកទាំងពីរបានចុះពីដំរីនោះមកដល់ដី ហើយបានប្រយុទ្ធដោយកំហឹងខ្លាំងបំផុត ជាមួយការវាយប្រហារដ៏គួរឱ្យភ័យខ្លាច។

Verse 15

ततो वेगात्खमुत्पत्य निपत्य च मृगारिणा । करप्रहारेण शिरश्चामरस्य पृथक्कृतम् ॥

បន្ទាប់មក សត្រូវនៃសត្វក្តាន់ (សីហៈ) លោតឡើងទៅលើមេឃដោយល្បឿន ហើយហក់ចុះមក វាយដោយក្រញាំ កាត់ក្បាល ចាមរៈ ចេញពីខ្លួន។

Verse 16

उदग्रश्च रणे देव्याः शिलावृक्षादिभिर्हतः । दन्तमुष्टितलैश्चैव करालश्च निपातितः ॥

ហើយ ឧទគ្រៈ ត្រូវបានសម្លាប់ក្នុងសង្គ្រាមដោយកងទ័ពរបស់ព្រះនាង ដោយថ្ម ដើមឈើ និងអ្វីៗដូច្នោះ; ការាលៈ ក៏ត្រូវបានវាយទម្លាក់ដោយធ្មេញ កណ្ដាប់ដៃ និងបាតដៃ។

Verse 17

देवी क्रुद्धा गदापातैश्चूर्णयामास चोद्धतम् । वाष्कलं भिन्दिपालेन बाणैस्ताम्रं तथान्धकम् ॥

ព្រះនាងទេវី កំហឹងក្តៅគគុក បានកិនបំបាក់អ្នកអួតអាងដោយការវាយនៃគទា។ វាស្កលៈ នាងបំបែកដោយ ភិន្ទិបាល (លំពែង); តាម្រៈ និង អន្ធកៈ នាងវាយទម្លាក់ដោយព្រួញ។

Verse 18

उग्रास्यमुग्रवीर्यञ्च तथैव च महाहनुम् । त्रिनेत्रा च त्रिशूलेन जघान परमेश्वरी ॥

បរមេស្វរី ព្រះនាងទេវីមានភ្នែកបី បានសម្លាប់ អុគ្រាស្យៈ អុគ្រវីរយៈ និង មហាហនុ ដោយត្រីសូល (អាវុធត្រីចុង) របស់នាង។

Verse 19

बिडालस्यासिना कायात् पातयामास वै शिरः । दुर्धरं दुर्मुखं चोभौ शरैर्निन्ये यमक्षयम् । कालं च कालदण्डेन कालरात्रिरपातयत् ॥

នាងកាត់ក្បាល បិឌាលៈ ចេញពីខ្លួនដោយដាវ។ ទាំង ឌុរធរៈ និង ឌុរមុខៈ នាងផ្ញើទៅកាន់ទីលំនៅរបស់យមៈ ដោយព្រួញ។ ហើយ កាលៈ ផងដែរ កាលរាត្រី បានវាយទម្លាក់ដោយដំបងនៃកាលៈ (ពេលវេលា)។

Verse 20

अग्रदर्शनमत्युग्रैः खड्गपातैरताडयत् । असिनैवासिलोमानमच्छिदत् सा रणोत्सवे । गणैः सिंहॆन देव्याः च जयक्ष्वेडाकृतोत्सवैः ॥

នាងបានវាយសម្លាប់ អគ្រទർശន ដោយការកាប់ដាវដ៏សាហាវខ្លាំង ហើយក្នុងពិធីបុណ្យសង្គ្រាមនោះ នាងក៏កាប់សម្លាប់ អសិលោមា ដោយដាវដែរ—ខណៈដែលគណៈរបស់ព្រះនាង និងសត្វសិង្ហារបស់ព្រះនាង បន្លឺសូរស្រែកជ័យជំនះដោយអំណរ។

Verse 21

एवं संक्षीयमाणे तु स्वसैन्ये महिषासुरः । माहिषेण स्वरूपेण त्रासयामास तान् गणान् ॥

ពេលដែលកងទ័ពរបស់ខ្លួនត្រូវបានបំផ្លាញដូច្នេះ មហិષាសុរ បានបម្លែងខ្លួនជារូបក្របី ហើយចាប់ផ្តើមបង្កភ័យខ្លាចដល់គណៈទាំងនោះ។

Verse 22

कांश्चित्तुण्डप्रिहारेण खुरक्षेपैस्तथापरान् । लाङ्गूलताडितांश्चान्यान् शृङ्गाभ्याञ्च विदारितान् ॥

ខ្លះៗ គេវាយដោយការបុកច្រមុះរបស់វា; ខ្លះទៀត វាបោះចោលដោយការទាត់ជើងក្រចក; ខ្លះ វាវាយបុកដោយកន្ទុយ; ហើយខ្លះទៀត វាខ្ទេចបំបែកដោយស្នែង។

Verse 23

वेगेन कांश्चिदपरान् नादेन भ्रमणेन च । निश्वासपवनेनान्यान् पातयामास भूतले ॥

ខ្លះទៀត វាដួលដោយល្បឿនដ៏ខ្លាំងរបស់វា; ខ្លះដោយសូរស្រែកគំហក និងចលនាវិលវល់របស់វា; ហើយខ្លះទៀត វាបោះទម្លាក់ចុះដីដោយខ្យល់នៃដង្ហើមរបស់វា។

Verse 24

निपात्य प्रमथानीकमभ्यधावत सोऽसुरः । सिंहं हन्तुं महादेव्याः कोपं चक्रे ततोऽम्बिका ॥

បន្ទាប់ពីបានដួលបំផ្លាញកងព្រមថៈទាំងមូល អារក្សនោះបានរត់ប្រញាប់ទៅដើម្បីសម្លាប់សត្វសិង្ហារបស់ព្រះមហាទេវី; ដូច្នេះ អំបិកា ក៏កើតកំហឹង។

Verse 25

सोऽपि कोपान्महावीऱ्यः खुरक्षुण्णमहीतलः । शृङ्गाभ्यां पर्वतानुच्चैश्चिक्षेप च ननाद च ॥

គាត់ផងដែរ មានវីរភាពដ៏ខ្លាំង និងកំហឹងក្តៅគគុក បានកូរដីដោយក្រចកជើង; ដោយស្នែងរបស់គាត់ គាត់បានបោះភ្នំខ្ពស់ៗឡើងទៅលើមេឃ ហើយគាត់បានគ្រហឹមរំពង។

Verse 26

वेगभ्रमणविक्षुण्णा मही तस्य व्यशीर्यत । लाङ्गूलेनाहतश्चाब्धिः प्लावयामास सर्वतः ॥

ដោយចលនាវិលរហ័សរបស់គាត់ ផែនដីត្រូវបានបំបែកបាក់; ហើយសមុទ្រ ត្រូវកន្ទុយរបស់គាត់វាយប៉ះ បានរលកកើនឡើង ហូរលិចគ្រប់ទិសទាំងអស់។

Verse 27

धुतशृङ्गविभिन्नाश्च खण्डं खण्डं ययुर्घनाः । श्वासानिलास्ताः शतशो निपेतुर्नभसोऽचलाः ॥

ហើយពពក ដែលត្រូវការញ័ររបស់ស្នែងគាត់បំបែក បានក្លាយជាបំណែកៗ; ត្រូវខ្យល់ដង្ហើមរបស់គាត់បក់បញ្ចេញ ភ្នំរាប់រយបានធ្លាក់ចុះពីមេឃ។

Verse 28

इति क्रोधसमाध्मातमापतान्तं महासुरम् । दृष्ट्वा सा चण्डिका कोपं तद्वधाय तदाकरोत् ॥

ពេលឃើញអសុរាធំមហិមា នោះកំពុងរត់ចូលមក ដោយកំហឹងពេញទំហឹង ចណ្ឌិកា (Caṇḍikā) ក៏បានទទួលយកសភាពកំហឹង ដើម្បីសម្លាប់គាត់។

Verse 29

सा क्षिप्त्वा तस्य वै पाशं तं बबन्ध महासुरम् । तत्याज माहिषं रूपं सोऽपि बद्धो महामृधे ॥

នាងបានបោះខ្សែចង (noose) របស់នាងទៅលើគាត់ ហើយចងអសុរាធំនោះឲ្យជាប់។ ទោះបីត្រូវចងក្នុងសង្គ្រាមដ៏ធំ ក៏គាត់បានបោះបង់រូបក្របីរបស់គាត់។

Verse 30

ततः सिंहोऽभवत् सद्यो यावत्तस्याम्बिका शिरः । छिनत्ति तावत्पुरुषः खड्गपाणिरदृश्यत ॥

ភ្លាមនោះ គាត់ក្លាយជាសត្វសិង្ហ; ហើយនៅពេល អំបិកា ជិតកាត់ក្បាលគាត់ បុរសម្នាក់បានលេចឡើង ដោយកាន់ដាវនៅក្នុងដៃ។

Verse 31

तत एवाशु पुरुषं देवी चिच्छेद सायकैः । तं खड्गचर्मणा सार्धं ततः सोऽभून्महागजः ॥

នៅពេលនោះ ព្រះនាងទេវីបានបាញ់ព្រួញយ៉ាងរហ័ស កាត់ផ្តួលបុរសនោះ ព្រមទាំងដាវ និងខែលរបស់គាត់; បន្ទាប់មក គាត់ក្លាយជាដំរីធំមួយ។

Verse 32

करेण च महासींहं तं चकर्ष जगर्‍ज च । कर्षतस्तु करं देवी खड्गेन निरकृन्तत ॥

ដោយប្រើខ្លួនច្រមុះ គាត់អូសសត្វសិង្ហធំ ហើយគ្រហឹមសម្លេង; តែពេលកំពុងអូស នាងទេវីបានកាត់ច្រមុះរបស់គាត់ចេញដោយដាវ។

Verse 33

ततो महासुरो भूयो माहिषं वपुरास्थितः । तथैव क्षोभयामास त्रैलोक्यं सचराचरम् ॥

បន្ទាប់មក អសុរាធំនោះបានយករាងកាយជាក្របីម្តងទៀត; ហើយដូច្នេះ គាត់បន្តធ្វើឲ្យពិភពទាំងបីរញ្ជួយ ជាមួយអ្វីៗទាំងអស់ដែលចល័ត និងអចល័ត។

Verse 34

ततः क्रुद्धा जगन्माता चण्डिका पानमुत्तमम् । पपौ पुनः पुनश्चैव जहासारुणलोचना ॥

បន្ទាប់មក មាតានៃលោក គឺ ចណ្ឌិកា បានខឹងក្រហាយ ផឹកភេសជ្ជៈដ៏ល្អបំផុតម្តងហើយម្តងទៀត; ហើយនាងសើច ដោយភ្នែកក្រហម។

Verse 35

ननर्द चासुरः सोऽपि बलवीर्यमदोद्धतः । विषाणाभ्यां चिक्षेप चण्डिकां प्रति भूधरान् ॥

អសុរ​នោះ​ក៏​ស្រែក​ឮ​ខ្លាំង ដោយ​ស្រវឹង​នឹង​កម្លាំង និង​វីរភាព​របស់​ខ្លួន ហើយ​ប្រើ​ស្នែង​បោះ​ភ្នំ​ទៅលើ ចណ្ឌិកា។

Verse 36

सा च तान् प्रहितांस्तेन चूर्णयन्ती शरोत्करैः । उवाच तं मदोद्धूतमुखरागाकुलाक्षरम् ॥

នាង​វិញ បំបែក​ភ្នំ​ទាំងនោះ​ដែល​គេ​បោះ​មក ដោយ​ព្រួញ​ជា​ជួរៗ ហើយ​និយាយ​ទៅកាន់​គាត់—អ្នក​ដែល​សំឡេង​រំភើប​ដោយ​ស្រវឹង និង​ពាក្យ​សម្តី​ច្របូកច្របល់។

Verse 37

देव्युवाच गरज गरज क्षणं मूढ मधु यावत्पिबाम्यहम् । मया त्वयि हतेऽत्रैव गर्जिष्यन्त्याशु देवताः ॥

ព្រះនាង​មាន​ព្រះបន្ទូល​ថា៖ «ស្រែក​ទៅ ស្រែក​ទៅ សិន​មួយ​ភ្លែត ឱ​មនុស្ស​ល្ងង់—រហូត​ដល់​ខ្ញុំ​ផឹក​ទឹកឃ្មុំ​នេះ។ ពេល​អ្នក​ត្រូវ​ខ្ញុំ​សម្លាប់ នៅ​ទីនេះ​ឯង ព្រះទេវតា​នឹង​ស្រែក​ឆាប់ៗ​ដោយ​ជ័យជម្នះ»។

Verse 38

ऋषिरुवाच एवमुक्त्वा समुत्पत्य सारूढा तं महासुरम् । पादेनाक्रम्य कण्ठे च शूलेनैनमताडयत् ॥

ឥសី​បាន​និយាយ​ថា៖ នាង​និយាយ​ដូច្នេះ​ហើយ ក៏​លោត​ឡើង ជិះ​លើ​អសុរ​ដ៏​ធំ​នោះ បង្ខំ​ឲ្យ​គាត់​ក្រោម​ជើង ហើយ​ចាក់​ក​ដោយ​លំពែង​របស់​នាង។

Verse 39

ततः सोऽपि पदाक्रान्तस्तया निजमुखात्ततः । अर्धनिष्क्रान्त एवासीद् देव्याः वीर्येण संवृतः ॥

បន្ទាប់មក ទោះបី​ត្រូវ​ជើង​នាង​ចុច​ក៏ដោយ គាត់​ចាប់ផ្តើម​លេច​ចេញ​ពី​មាត់​របស់​ខ្លួន; ប៉ុន្តែ​លេច​បាន​តែ​ពាក់កណ្ដាល បណ្ដាល​ឲ្យ​ត្រូវ​ទប់ស្កាត់ និង​ចងក្រង​ដោយ​អំណាច​របស់​ព្រះនាង។

Verse 40

अर्धनिष्क्रान्त एवासौ युध्यमानो महासुरः । तया महासिना देव्याः शिरश्छित्त्वा निपातितः ॥

នៅពេលដែលអសុរាធំមហិษាសុរា នៅតែបង្ហាញខ្លួនបានតែពាក់កណ្តាល ហើយកំពុងតស៊ូបន្ត នោះព្រះនាងទេវីបានប្រើដាវធំរបស់ព្រះនាង កាត់ក្បាលវា ហើយបំផ្លាញវាចុះ។

Verse 41

एवं स महिषो नाम ससैन्यः ससुहृद्गणः । त्रैलोक्यं मोहयित्वा तु तया देव्याः विनाशितः ॥

ដូច្នេះ អ្នកដែលមាននាមថា មហិษា ត្រូវបានព្រះនាងទេវីបំផ្លាញ—ជាមួយទ័ពរបស់វា និងក្រុមសម្ព័ន្ធមិត្តទាំងអស់—បន្ទាប់ពីវាបានបោកបញ្ឆោតលោកទាំងបី។

Verse 42

त्रैलोक्यस्थैस्तदा भूतैर्महिषे विनिपातिते । जयेत्युक्तं ततः सर्वैः सदेवासुरमानवैः ॥

បន្ទាប់មក ពេលមហិษា បានដួលរលំ សត្វលោកទាំងអស់ក្នុងលោកទាំងបី បានប្រកាសថា «ជ័យជម្នះ!» រួមទាំងទេវតា អសុរា និងមនុស្ស។

Verse 43

ततो हाहाकृतं सर्वं दैत्यसैन्यं ननाश तत् । प्रहर्षं च परं जग्मुः सकला देवतागणाः ॥

បន្ទាប់មក ទ័ពទាំងមូលរបស់ដៃត្យា បានស្រែកថា «អាសូរ!» ហើយត្រូវបានបំបែកខ្ទេច និងវិនាស; ខណៈដែលក្រុមទេវតាទាំងអស់ ទទួលបានសេចក្តីអំណរខ្ពង់ខ្ពស់បំផុត។

Verse 44

तुष्टुवुस्तां सुरा देवीṃ सह दिव्यैर्महर्षिभिः । जगुर्गन्धर्वपतयो ननृतुश्चाप्सरोगणाः ॥

ទេវតាទាំងឡាយ បានសរសើរព្រះនាងទេវី ជាមួយនឹងមហាឥសីដ៏ទេវភាព; ព្រះអម្ចាស់នៃគន្ធರ್ವា បានច្រៀងសរសើរ ហើយក្រុមអប្សរា បានរាំ។

Frequently Asked Questions

The chapter frames dharma as cosmic stability and adharma as violent, shape-shifting disruption: Mahiṣāsura’s protean forms symbolize evasive, escalating disorder, while the Devī’s measured yet absolute force represents sovereign restoration of moral and cosmological balance.

As part of the Devīmāhātmya embedded in the Sāvarṇika Manvantara setting, this Adhyāya anchors Manvantara history in shaktic intervention: the Devī’s victory functions as a paradigmatic event ensuring the continuity of divine governance across the three worlds within that Manvantara frame.

It delivers the climactic iconography and theology of the Mahiṣāsuramardinī episode: Caṇḍikā binds the asura with a pāśa, pins him underfoot, pierces him with the śūla, and beheads him—followed by universal acclamation and praise—establishing the Devī as the decisive salvific power over cosmic crisis.