Shloka 1
Adhyaya 80 — Vaivasvata Manvantara: Enumeration of Manus and the Eighth Manu Sāvarṇi
इति श्रीमार्कण्डेयपुराणे सावर्णिके मन्वन्तरे वैवस्वतकिर्तनं नामैकोनाशीतितमोऽध्यायः ।
अशीतितमोऽध्यायः— ८० ।
क्रौष्टुकिरुवाच स्वायम्भुवाद्याः कथिताः सप्तैते मनवो मम ।
तदन्तरेषु ये देवा राजानो मुनयस्तथा ॥
iti śrīmārkaṇḍeyapurāṇe sāvarṇike manvantare vaivasvatakīrtanaṃ nāmaikonāśītitamo 'dhyāyaḥ |
aśītitamo 'dhyāyaḥ—80 |
krauṣṭukir uvāca svāyambhuvādyāḥ kathitāḥ saptaite manavo mama |
tadantareṣu ye devā rājāno munayas tathā ||
ដូច្នេះ ក្នុង «ស្រី មារកណ្ឌេយ បុរាណ» ក្នុង សាវර්ណិក មន្វន្តរ ជំពូកទី៧៩ ដែលហៅថា «ការសរសើរ/រឿងរ៉ាវនៃ វៃវស្វត» បានបញ្ចប់។ ជំពូកទី៨០ ចាប់ផ្តើម។ ក្រៅស្តុកិ បាននិយាយថា៖ «មនុទាំង៧ ចាប់ពី ស្វាយម្ភូវ បានត្រូវបានប្រាប់ដល់ខ្ញុំហើយ; ហើយក្នុងចន្លោះរបស់ពួកគេ មានទេវតា ព្រះមហាក្សត្រ និងឥសីណាខ្លះ កើតមាន?»
FAQs
The question underscores a Purāṇic view of history as cyclic administration: gods, sages, and righteous kings recur in patterned eras, implying that dharma is renewed through institutional and spiritual stewardship.
Manvantara and Vaṃśānucarita: the inquiry explicitly requests details of gods/ṛṣis/kings for each manvantara interval, a hallmark of Purāṇic time-structure.
The ‘intervals’ (antara) can be read as liminal phases where order is reconstituted; esoterically, it reflects transitions in cosmic guṇas and the renewal of dharmic templates.