Shloka 22
Adhyaya 44 — Subahu’s Counsel to the King of Kashi and Alarka’s Renunciation through Yoga
ममेति प्रत्ययो भू प ! न कार्योऽहमिति त्वया ।
सम्यगालोच्य धर्मो हि धर्माभावे निराश्रयः ॥
mameti pratyayo bhūpa na kāryo 'ham iti tvayā / samyag ālocya dharmo hi dharmābhāve nirāśrayaḥ //
ឱ ព្រះមហាក្សត្រ អ្នកមិនគួរបណ្តុះគំនិតថា «របស់ខ្ញុំ» ទេ ហើយក៏មិនគួរបណ្តុះគំនិតអហង្គារ «ខ្ញុំ» ដែរ។ ចូរពិចារណាឲ្យត្រឹមត្រូវថា៖ ធម្មៈ នៅពេលគ្មានធម្មៈ (គ្មានមូលដ្ឋានរបស់វា) នឹងក្លាយជាអ្វីដែលគ្មានទីពឹង។
{ "primaryRasa": "shanta", "secondaryRasa": "bhakti", "rasaIntensity": 0, "emotionalArcPosition": "", "moodDescriptors": [] }
FAQs
Possessiveness and ego distort judgment and erode dharma. The counsel urges the king to examine ‘I’ and ‘mine’ as sources of partiality; dharma needs an inner ground of self-restraint and clarity.
Philosophical/ethical upadeśa; not pancalakṣaṇa.
The verse points toward loosening ahaṃkāra-mamakāra (I-ness and mine-ness), a classic prerequisite for mokṣa. ‘Supportless dharma’ suggests that outer observances collapse without inner transformation.