Shloka 16
Adhyaya 44 — Subahu’s Counsel to the King of Kashi and Alarka’s Renunciation through Yoga
सुहृदि स्वजने बन्धौ समर्थे योऽवसीदति ।
धर्मार्थकाममोक्षेभ्यो वाच्या स्ते तत्र न त्वसौ ॥
suhṛdi svajane bandhau samarthe yo 'vasīdati / dharmārthakāmamokṣebhyo vācyās te tatra na tv asau //
«អ្នកណាដែលខកខានកាតព្វកិច្ចចំពោះមិត្តដែលមានសមត្ថភាព ចំពោះជនរបស់ខ្លួន ឬចំពោះសាច់ញាតិ—មនុស្សនោះមិនសមស្របសូម្បីតែឲ្យបង្រៀនអំពី ធម៌ អត្ថ កាម និងមោក្សៈទេ; ការបង្រៀនបែបនេះគួរនិយាយតែចំពោះអ្នកមានគុណសម្បត្តិ មិនមែនចំពោះគាត់»។
{ "primaryRasa": "shanta", "secondaryRasa": "vira", "rasaIntensity": 0, "emotionalArcPosition": "", "moodDescriptors": [] }
FAQs
Scriptural counsel presumes basic ethical reliability. If one violates elementary obligations to friends and kin, higher teachings on the puruṣārthas become fruitless; instruction requires adhikāra—moral preparedness.
Non-pancalakṣaṇa material: it is didactic ethics within narrative dialogue (upadeśa), not cosmology, genealogy, or manvantara chronicle.
The verse implies a hierarchy of teachings: purification through right relationship precedes metaphysical instruction. ‘Mokṣa-talk’ without ethical grounding becomes mere words.