Shloka 10
Adhyaya 41 — Yogic Conduct and the Discipline Leading to Siddhi
अत ऊर्ध्वं पश्चापि अदुष्टापतितेषु च । भैक्ष्यचर्या विवर्णेषु जघन्या वृत्तिरिष्यते ॥
ata ūrdhvaṃ paścāpi aduṣṭāpatiteṣu ca | bhaikṣyacaryā vivarṇeṣu jaghanyā vṛttir iṣyate ||
លើសពីនេះទៅទៀត (ក្នុងលំដាប់ទាបជាង) សូម្បីតែក្នុងចំណោមអ្នកដែលមិនអាក្រក់ទេ ប៉ុន្តែបានធ្លាក់ចេញពីអាកប្បកិរិយាត្រឹមត្រូវ និងក្នុងចំណោមអ្នកក្រៅលំដាប់វណ្ណៈ (vivarṇa) ការអនុវត្តរស់ដោយសុំបិណ្ឌ ត្រូវបានចាត់ទុកថាជាជីវិតទាបបំផុត។
{ "primaryRasa": "shanta", "secondaryRasa": "bibhatsa", "rasaIntensity": 0, "emotionalArcPosition": "", "moodDescriptors": [] }
FAQs
The passage ranks sources of support, aiming to protect the renunciant’s discipline and reputation; it reflects the text’s social-ritual purity framework, where association and dependence are carefully regulated.
Not pañcalakṣaṇa; it is social-ethical instruction (ācāra) within a yogic teaching sequence.
On an inner reading, ‘higher’ and ‘lower’ vṛttis symbolize subtler vs. grosser supports for the mind: purer contexts reduce agitation and help stabilize meditation.