Shloka 20
Adhyaya 38 — Dattatreya on Non-Identification (Mamata) and the Path to Liberation
तन्मे योगं तथा ब्रह्मन् ! प्रणतायाभियाचते ।
सम्यग् ब्रूहि महाप्राज्ञ ! सत्सङ्गो ह्युपकृन् नृणाम् ॥
tanme yogantathā brahman ! praṇatāyābhiyācate |
samyag brūhi mahāprājña ! satsaṅgo hyupakṛnnṛṇām ||
ដូច្នេះ ឱ ព្រះព្រាហ្មណ៍ ចំពោះខ្ញុំដែលកោតបង្គំ និងសួរដោយស្មោះស្ម័គ្រ សូមបង្រៀនយោគៈនោះឲ្យត្រឹមត្រូវ ឱ មហាបណ្ឌិត; ព្រោះការរួមស្និទ្ធជាមួយអ្នកល្អ ពិតជាផ្តល់ប្រយោជន៍ដល់មនុស្ស។
{ "primaryRasa": "bhakti", "secondaryRasa": "shanta", "rasaIntensity": 0, "emotionalArcPosition": "", "moodDescriptors": [] }
FAQs
Humility and right association are presented as accelerants of liberation; the seeker requests a concrete yogic method, acknowledging that satsaṅga is itself a major grace.
Instructional dialogue (upadeśa) that supports dharma and mokṣa aims, not a pancalakṣaṇa narrative unit.
The bowing seeker symbolizes ego-softening; when ‘mamatā’ (mine-ness) weakens, yoga becomes transmissible—hence the link between surrender, satsaṅga, and effective practice.