Shloka 29
Adhyaya 27 — Madālasa’s Instruction to King Alarka: Royal Ethics, Self-Conquest, and Statecraft
वर्णधर्मा न सीदन्ति यस्य राज्ये तथाश्रमाः ।
वत्स ! तस्य सुखं प्रेत्य परत्रेह च शाश्वतम् ॥
varṇadharmā na sīdanti yasya rājye tathāśramāḥ / vatsa! tasya sukhaṃ pretya paratreha ca śāśvatam
ឱ ព្រះនាងជាទីស្រឡាញ់ ក្នុងរាជ្យរបស់ព្រះមហាក្សត្រណា កាតព្វកិច្ចនៃវណ្ណៈ (varṇa) និងអាស្រាម (āśrama) មិនធ្លាក់ចុះ—សុខសាន្តរបស់ព្រះមហាក្សត្រនោះមានភាពយូរអង្វែង ទាំងក្រោយស្លាប់ និងនៅទីនេះ ក្នុងលោកនេះ និងក្នុងលោកក្រោយ។
{ "primaryRasa": "dharma", "secondaryRasa": "shanta", "rasaIntensity": 0, "emotionalArcPosition": "", "moodDescriptors": [] }
FAQs
The king’s merit is tied to societal flourishing: when institutions of duty and life-stages function without decay, collective well-being and the ruler’s own auspicious destiny follow.
Dharma-centered instruction; indirectly supports vaṃśānucarita sections where ideal kingship is evaluated by protection of varṇāśrama.
Varṇa and āśrama can be read as functional divisions of human life and psyche; their ‘non-decline’ indicates integrated living, producing peace ‘here and beyond’ (iha–paratra).