Shloka 39
Adhyaya 26 — Madālasa Names Alarka and Reorients Him Toward Kshatriya Duty
बालो मनो नन्दय बान्धवानां गुरोस्तथाज्ञाकरनैः कुमारः ।
स्त्रीणां युवा सत्कुलभूषणानां वृद्धो वने वत्स ! वनॆचराणाम् ॥
bālo mano nandaya bāndhavānāṃ guros tathājñākaraṇaiḥ kumāraḥ | strīṇāṃ yuvā satkulabhūṣaṇānāṃ vṛddho vane vatsa! vanecarāṇām ||
នៅពេលជាកុមារ ចូរធ្វើឲ្យចិត្តសាច់ញាតិរបស់អ្នករីករាយ; នៅពេលជាយុវវ័យ ជាសិស្ស ចូរអនុវត្តតាមពាក្យបង្គាប់របស់គ្រូ។ នៅពេលជាបុរសក្មេង ចូរជាគ្រឿងអលង្ការសមរម្យដល់គ្រួសារអភិជន (និងជាគូសមរម្យសម្រាប់ស្ត្រី); ហើយពេលចាស់ កូនអើយ ចូរស្នាក់នៅក្នុងព្រៃ ជាមួយអ្នករស់នៅព្រៃ។
{ "primaryRasa": "shanta", "secondaryRasa": "dharma", "rasaIntensity": 0, "emotionalArcPosition": "", "moodDescriptors": [] }
FAQs
Dharma is time-sensitive: each stage of life has a distinct excellence—affectionate family integration in childhood, discipline under the guru in youth, social responsibility in adulthood, and renunciation/withdrawal in old age.
Didactic dharma content within narrative; indirectly supports vaṃśānucarita by prescribing how a ruler (or noble) matures ethically across stages.
The ‘forest’ is also an inner state: as senses age, one should ‘move inward.’ The verse encodes a gradual turning from external validation (kin, teacher, society) toward inner solitude and liberation.