Shloka 40
Adhyaya 22 — Kuvalayashva’s Death through Daitya-Deceit and Madalasa’s Self-Immolation
पुत्रावूचतुः ततः कुवलयाश्वस्य माता भर्तुरनन्तरम् ।
श्रुत्वा पुत्रवधं तादृक् प्राह दृष्ट्वा तु तं पतिम् ॥
putrāv ūcatuḥ tataḥ kuvalayāśvasya mātā bhartur anantaram |
śrutvā putra-vadhaṃ tādṛk prāha dṛṣṭvā tu taṃ patim ||
«បន្ទាប់មក កូនប្រុសទាំងពីរបាននិយាយ។ បន្ទាប់ពីនោះ ម្តាយរបស់គុវលយាស្វា បន្ទាប់តាមការស្លាប់របស់ស្វាមីភ្លាមៗ ហើយបានឮអំពីការសម្លាប់កូនប្រុសដូច្នោះ នាងបាននិយាយនៅពេលឃើញស្វាមីរបស់នាង»។
{ "primaryRasa": "karuna", "secondaryRasa": "vira", "rasaIntensity": 0, "emotionalArcPosition": "", "moodDescriptors": [] }
FAQs
The narrative moves from general praise of dharmic death to a concrete exemplum: a mother’s speech reframing tragedy through the lens of merit and duty.
Narrative (ākhyāna) supporting dharma instruction; not pañcalakṣaṇa.
The sequencing—sons speak, then the mother—mirrors layered authority: worldly reasoning followed by a deeper, value-centered interpretation of loss.