Shloka 11
Adhyaya 14 — Vaivasvata Manvantara
परपत्रेण पाट्यन्ते कस्मादेतेऽतिदुःखिताः ।
करम्भवालुकास्वेते पच्यन्ते तैलगोचराः ॥
parapatreṇa pāṭyante kasmād ete ’ti-duḥkhitāḥ / karambha-vālukāsv ete pacyante taila-gocarāḥ //
«ហេតុអ្វីសត្វទាំងនេះទទួលទុក្ខវេទនាខ្លាំងបំផុត—ត្រូវកាត់ច្រៀកដោយ ‘ប៉ារាបត្រ’ (ស្លឹក/ដាវមុតដូចកាំបិត)? ហេតុអ្វីពួកគេត្រូវចម្អិនក្នុងបបរ និងខ្សាច់ ហើយត្រូវបង្ខំឲ្យរត់រវល់ក្នុងប្រេង?»
{ "primaryRasa": "bhayanaka", "secondaryRasa": "karuna", "rasaIntensity": 0, "emotionalArcPosition": "", "moodDescriptors": [] }
FAQs
Purāṇic hell-imagery functions as moral deterrent: cruelty, exploitation, and causing pain ‘returns’ as pain with analogous textures—cutting, burning, boiling.
Not a pañcalakṣaṇa core (like sarga/manvantara), but a dharma-oriented excursus illustrating karmaphala within the narrative frame.
‘Cutting’ and ‘cooking’ symbolize the soul being processed by its own tendencies (saṃskāras): sharpness (violence) and heat (anger/greed) mature into experiential suffering.