Shloka 14
Sāvitrī’s Report and Nārada’s Prognosis (सावित्र्याख्यान—सत्यवान्-गुणवर्णनं तथा अल्पायुषः पूर्वसूचना)
चिन्तयंश्र॒ महातेजा गुणान् रामस्य वीर्यवान् । अभ्यभाषत भद्ं ते प्रीयमाण: पुरोहितम्
cintayaṃś ca mahātejā guṇān rāmasya vīryavān | abhyabhāṣata bhadraṃ te prīyamāṇaḥ purohitam, rājan | brahman! adya puṣya-nakṣatram; rātrau cāsya parama-pavitra-yogo bhavitā | rājyābhiṣeka-sāmagrīṃ sajjīkuru, rāmaṃ ca tad-viṣayaṃ vijñāpaya ||
មារកណ្ឌេយៈបានមានពាក្យថា៖ «ព្រះបាទទសរថា ព្រះអង្គមានតេជៈភ្លឺរលោង និងមានវីរភាពខ្លាំង កាលបានគិតរំលឹកគុណធម៌របស់ព្រះរាម ក៏មានព្រះហឫទ័យរីករាយ ហើយមានព្រះបន្ទូលទៅកាន់ព្រះបូជាចារ្យប្រចាំរាជវង្សថា៖ ‘សូមសេចក្តីមង្គលមានដល់អ្នក។ ឱ ព្រាហ្មណ៍! ថ្ងៃនេះជានក្ខត្រ ពុស្ស្យៈ ហើយយប់នេះនឹងភ្ជាប់ជាមួយយោគដ៏មង្គល និងបរិសុទ្ធយ៉ាងខ្ពង់ខ្ពស់។ ចូររៀបចំគ្រឿងសម្រាប់ពិធីអភិសេករាជ្យ ហើយជូនដំណឹងដល់ព្រះរាមផង’»។
मार्कण्डेय उवाच
Educational Q&A
The passage highlights dharmic kingship: a ruler honors virtue (Rama’s guṇas), follows proper counsel through the purohita, and undertakes major political acts (coronation) in alignment with sacred timing and ritual order, emphasizing legitimacy, restraint, and reverence for auspicious discipline.
Markandeya recounts how King Dasharatha, pleased while contemplating Rama’s virtues, speaks to his priest and orders preparations for Rama’s coronation, noting that the day’s Pushya nakshatra and an especially auspicious night-yoga make the time suitable; he also instructs that Rama be informed.