Shloka 30
Draupadī-apaharaṇa-saṃdeśaḥ
Report of Draupadī’s Abduction and the Pāṇḍavas’ Pursuit
प्रतिनिक्षिप्य तं वीर॑ कृत्या समभिपूज्य च । अनुज्ञाता च राज्ञा सा तथैवान्तरधीयत
pratinikṣipya taṃ vīraṃ kṛtyā samabhipūjya ca | anujñātā ca rājñā sā tathaivāntaradhīyata ||
ក្រោយពីបានដាក់វីរបុរសនោះទុកនៅទីនោះ ក្រឹត្យា—អភិរូបស្ត្រីមានអំណាចមន្ត—បានគោរពបូជាគាត់តាមគួរ។ បន្ទាប់មក នាងទទួលការអនុញ្ញាតពីព្រះរាជា ហើយក៏លាក់ខ្លួនបាត់ទៅពីភ្នែក ដូចពេលនាងបានលេចមកដែរ—ជាសញ្ញាថាកិច្ចការដែលបានចាត់តាំងបានបញ្ចប់ ហើយព្រះរាជាក៏បានចូលរួមពាក់ព័ន្ធក្នុងវា។
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how extraordinary powers (kṛtyā) remain ethically charged: ritual efficacy does not equal righteousness. The king’s act of granting leave after the deed underscores responsibility and complicity—authority is accountable for what it commissions and permits.
A magically empowered being called Kṛtyā completes her task: she places the warrior at the intended spot, shows him formal honor, receives the king’s permission to depart, and then vanishes exactly as she came—signaling the end of her intervention.