Shloka 57
Adhyāya 168: Arjuna’s counters to māyā-rains and the onset of darkness
Nivātakavaca engagement
प्रेक्षतश्नैेव मे देवस्तत्रैवान्तरधीयत
prekṣataḥ śanaiḥ eva me devaḥ tatra eva antaradhīyata | sa śatrūṇāṃ saṃhārakaḥ vipakṣīyāṇāṃ senāyāḥ vidhvaṃsakaḥ | tasya prāptiḥ bahu kaṭhinā | devatā dānavāḥ rākṣasāś ca kasya api tasya vegaṃ soḍhum atyantaṃ kaṭhinam | punaḥ bhagavataḥ śivasya ājñayā ahaṃ tatra eva upaviśya tiṣṭhāmi sma, te ca mama paśyataḥ paśyataḥ antarhitāḥ abhavan ||
អារជុនបាននិយាយថា៖ «ខណៈដែលខ្ញុំនៅតែសម្លឹងមើល ព្រះបុរសដ៏ទេវភាពនោះបានលង់បាត់ទៅយឺតៗនៅទីនោះឯង។ ព្រះអង្គជាអ្នកសម្លាប់សត្រូវ និងជាអ្នកបំផ្លាញកងទ័ពរបស់ភាគីប្រឆាំង។ ការឈានទៅដល់ព្រះអង្គពិតជាលំបាកយ៉ាងខ្លាំង; សូម្បីតែទេវតា ដានវ និងរាក្សស ក៏ពិបាកទ្រាំទ្រកម្លាំងរបស់ព្រះអង្គដែរ។ បន្ទាប់មក ដោយគោរពតាមព្រះបញ្ជារបស់ព្រះសិវៈ ខ្ញុំបានអង្គុយនៅទីនោះ ហើយនៅចំពោះមុខខ្ញុំ ព្រះអង្គបានអន្តរធានទៅ»។
अजुन उवाच
Educational Q&A
The passage emphasizes disciplined obedience and humility before divine instruction: even a mighty hero acknowledges that divine power is difficult to attain and unbearable to many beings, and he responds by following Śiva’s command without resistance.
Arjuna narrates that a divine figure—described as a destroyer of enemies and armies—gradually disappears before his eyes. After receiving Śiva’s instruction, Arjuna remains seated there, and the being vanishes from sight.