Shloka 14
गालवस्य विषादः तथा विष्णुप्रयाणम्
Gālava’s Despair and Resolve to Seek Viṣṇu
तस्य शुश्रूषणे यत्नमकरोद् गालवो मुनि: । गौरवाद् बहुमानाच्च हार्देन प्रियकाम्यया
tasya śuśrūṣaṇe yatnam akarod gālavō muniḥ | gauravād bahumānāc ca hārdena priyakāmyayā ||
នារទៈ បាននិយាយថា៖ ដោយក្តីគោរពយ៉ាងខ្លាំង ក្តីកោតសរសើរ និងសេចក្តីស្រឡាញ់ពីចិត្ត—មានបំណងតែឲ្យគាត់ពេញចិត្ត—មុនី កាលវៈ បានខិតខំបម្រើ និងចូលរួមថែទាំដោយយកចិត្តទុកដាក់។ ខគម្ពីរនេះលើកតម្កើង «សុស្រុូសា» (ការបម្រើដោយស្មោះ) ជាវិន័យធម៌ ដែលកើតពីក្តីគោរព និងចេតនាស្រឡាញ់ មិនមែនពីការបង្ខំ។
नारद उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that śuśrūṣā—attentive service and care—is a form of dharma when motivated by reverence, genuine respect, and heartfelt devotion, aiming at the well-being and satisfaction of the one served rather than personal gain.
Nārada describes Gālava’s conduct: he diligently attends and serves ‘him’ (the person previously mentioned in the chapter) with sustained effort, driven by esteem, honor, and affectionate desire to please.