Shloka 366
अड्के परमनारीणां सुखसुप्तो विबुध्यते । चन्द्रमासे भी अधिक कमनीय मुखोंद्वारा सुशोभित होनेवाली सुन्दरी दिव्याड्रनाएँ उसकी सेवामें रहती हैं तथा सुरसुन्दरियोंके अंकमें सुखसे सोया हुआ वह पुरुष उन्हींकी मेखलाओंके खन-खन शब्दों और नूपुरोंकी मधुर झनकारोंसे जगाया जाता है
aṅke paramanārīṇāṃ sukhasupto vibudhyate | candramāsebhyaḥ adhika-kamanīya-mukhadvārā suśobhitaḥ saḥ | suśoṇitāḥ divyāpsarasaḥ tasya sevāyāṃ tiṣṭhanti tathā surasundarīṇām aṅke sukhena suptaḥ sa puruṣaḥ tābhir mekhalānāṃ khaṇa-khaṇa-śabdaiḥ nūpurāṇāṃ madhura-jhaṅkāraiś ca jāgaryate ||
វៃសម្បាយនៈបានមានពាក្យថា៖ នៅក្នុងអោបក្រសោបនៃនារីដ៏អស្ចារ្យលើសគេ គាត់ដេកដោយសុខសាន្ត ហើយភ្ញាក់ឡើងក្នុងសេចក្តីរីករាយ។ អប្សរាឋានសួគ៌ ដែលមានមុខស្រស់ស្អាតលើសព្រះច័ន្ទ បម្រើនៅជិតគាត់; ហើយនៅពេលគាត់ដេកយ៉ាងសុខនៅលើភ្លៅនៃកញ្ញាសួគ៌ទាំងនោះ គាត់ត្រូវបានដាស់ឡើងដោយសំឡេងខ្លឹមខ្លាំងនៃខ្សែក្រវាត់ និងសូរស្រទន់នៃកងជើងរបស់ពួកនាង។
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights svarga as a realm where merit yields refined pleasures; ethically, it frames enjoyment as a consequence of past puṇya, while implicitly reminding that such rewards are still within the cycle of karma and are not the final liberation.
Vaiśampāyana describes a man in heaven being attended by apsarases; he sleeps in their embrace and is awakened by the musical sounds of their ornaments, illustrating the luxurious atmosphere of svarga.