Shloka 466
पुरन्दरपुरे रम्ये शक्रेण सह मोदते । इस प्रकार बहुत वर्षोतक वह स्वर्गलोकमें सम्मानपूर्वक रहता है। तदनन्तर इक््कीस हजार वर्षोतक गन्धर्वोंके साथ इन्द्रकी रमणीय नगरीमें रहकर देवेन्द्रके साथ ही वहाँका सुख भोगता है
purandarapure ramye śakreṇa saha modate |
វៃសម្បាយនៈបានមានពាក្យថា៖ នៅក្នុងទីក្រុងដ៏រីករាយនៃបុរន្ទរ (ឥន្ទ្រ) គាត់រីករាយជាមួយសក្រនៅទីនោះ។ ដូច្នេះ គាត់ស្នាក់នៅក្នុងលោកសួគ៌ដោយកិត្តិយសអស់រយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំ; បន្ទាប់មក អស់រយៈពេលម្ភៃមួយពាន់ឆ្នាំ គាត់នៅក្នុងទីក្រុងដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់ឥន្ទ្រ ជាមួយពួកគន្ធព្វ ហើយរីករាយនឹងសុខសាន្តសួគ៌ជាមួយព្រះអម្ចាស់នៃទេវតា។
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The passage underscores the Mahābhārata’s moral logic of karma: righteous and meritorious action leads to honored residence in Svarga and companionship with divine beings, portraying heavenly enjoyment as a consequence of earned virtue rather than mere chance.
Vaiśampāyana describes a person (contextually, a meritorious soul) dwelling in Indra’s beautiful city, rejoicing with Indra; after many years, he continues for a vast span—twenty-one thousand years—enjoying celestial pleasures with Gandharvas in the presence of Devendra.