Shloka 17
Kṣātra-dharma as the Public Foundation of Dharma (क्षात्रधर्म-प्रशंसा)
पालयित्वा प्रजा: सर्वा धर्मेण वदतां वर । राजसूयाश्बदमेधादीन् मखानन्यांस्तथैव च
bhīṣma uvāca | pālayitvā prajāḥ sarvā dharmeṇa vadatāṃ vara | rājasūyāśvamedhādīn makhān anyāṃs tathaiva ca ||
ភីṣ្មៈបានមានព្រះវាចា៖ «ឱ អ្នកនិយាយល្អឥតខ្ចោះ! ក្រោយបានការពារប្រជារាស្ត្រទាំងអស់តាមធម៌ហើយ ព្រះមហាក្សត្រគួរធ្វើមហាយជ្ញដ៏ធំៗ ដូចជា រាជសូយៈ និង អશ્વមេធៈ ព្រមទាំងយជ្ញផ្សេងៗទៀត។ ព្រះអំណាចមិនត្រូវបានធ្វើឲ្យសមហេតុផលដោយការឈ្នះសង្គ្រាមតែប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែដោយការគ្រប់គ្រងមានវិន័យ៖ ការពារប្រជាជនដោយសុចរិត ហើយបន្ទាប់មកបញ្ជាក់ការគ្រប់គ្រងនោះដោយពិធីវេទ ដែលលើកស្ទួយទំនួលខុសត្រូវ ការបរិច្ចាគ និងសណ្តាប់ធ្នាប់សាធារណៈ»។
भीष्म उवाच
Educational Q&A
A king’s foremost duty is to protect the people according to dharma; only after establishing righteous governance should he undertake grand rites like the Rājasūya and Aśvamedha, which symbolically affirm and discipline royal authority.
In the Shanti Parva’s instruction on rajadharma, Bhishma is advising the royal listener (addressed as ‘best of speakers’) about the proper sequence of kingly conduct: first just protection of the populace, then performance of major Vedic sacrifices.