Shloka 14
Nāgendra–Brāhmaṇa Saṃvāda: Praśna-vidhi and Dharmic Approach on the Gomatī Riverbank
धरण्यामथ लीनायामप्सु चैकार्णवे पुरा । ज्योतिर्भूते जले चापि लीने ज्योतिषि चानिले
dharaṇyām atha līnāyām apsu caikārṇave purā | jyotir-bhūte jale cāpi līne jyotiṣi cānile, nṛpaśreṣṭha adya tvaṁ pañcabhūtānām ātyantika-pralayasya vṛttāntaṁ śṛṇu |
វៃសម្បាយនៈបានមានព្រះវាចា៖ «ឱ ព្រះរាជាដ៏ប្រសើរបំផុត ឥឡូវសូមស្តាប់អំពីការលាយរលាយចុងក្រោយនៃធាតុធំទាំងប្រាំ។ កាលពីបុរាណ ពេលផែនដីលាយចូលទៅក្នុងទឹកនៃមហាសមុទ្រតែមួយ ហើយទឹក—ដែលក្លាយជាពន្លឺ—លាយចូលទៅក្នុងពន្លឺ ហើយពន្លឺលាយចូលទៅក្នុងខ្យល់ ដំណាក់កាលមួយៗបានលេបស្រូបអ្វីៗទាំងអស់។ ពេលទម្រង់ទាំងឡាយត្រូវដកថយចូលទៅក្នុងហេតុដ៏ស្រាលជាងរបស់វា មិនអាចដឹងឃើញអ្វីនៅទីណាទៀតឡើយ—មានតែភាពងងឹត និងគ្មានអ្វីក្រៅពីនោះ»។
वैशग्पायन उवाच
Educational Q&A
All manifested forms are impermanent and ultimately resolve back into subtler causes; recognizing this cosmic reabsorption supports detachment and steadiness in dharma by loosening clinging to transient worldly structures.
Vaiśampāyana describes an ancient scene of cosmic dissolution: earth merges into water, water into the fiery/light principle, and that into wind, indicating a stepwise withdrawal of the elements until perceptible reality disappears into darkness.