Shloka 34
नारद–शुक संवादः
Impermanence, Svabhāva, and Śuka’s Resolve for Yoga
तत्रोपनिषदं चैव परिशेषं च पार्थिव । मथ्नामि मनसा तात दृष्ट्वा चान्वीक्षिकीं पराम्
tatro'paniṣadaṃ caiva pariśeṣaṃ ca pārthiva | mathnāmi manasā tāta dṛṣṭvā cānvīkṣikīṃ parām ||
យាជ្ញវល្ក្យៈ «នៅទីនោះ ព្រះរាជា—កូនជាទីស្រឡាញ់—ខ្ញុំបានពិនិត្យមើលសិក្ខាបទនៃឧបនិសទ៍ ទាំងផ្នែកបន្ថែមរបស់វា និងវិជ្ជាអាន្វីក្សិកីដ៏ប្រសើរបំផុត (វិជ្ជានៃការពិចារណាដោយហេតុផល) ហើយខ្ញុំបានចាប់ផ្តើម “កូរច្របល់” ទាំងអស់នោះក្នុងចិត្ត ដើម្បីស្រង់យកន័យសារសំខាន់។»
याज़्ञवल्क्य उवाच
Educational Q&A
True understanding is not gained by merely possessing sacred texts; it arises from reflective assimilation—‘churning’ the Upaniṣadic teaching together with its supplementary explanations through disciplined inquiry (ānvīkṣikī) to extract the essence that guides right living and liberation.
Yājñavalkya addresses a king affectionately and describes his own method of study: he examines the Upaniṣads and related supplementary material, then engages the highest rational inquiry, internally processing the teachings to arrive at their distilled meaning.