Shloka 6
Haṃsa–Sādhya Saṃvāda: Satya, Dama, Kṣamā and the Discipline of Speech
सक्तबुद्धिरशान्तात्मा न शक्यं तच्चिकित्सितुम् । स्नेहपाशसितो मूढो न स मोक्षाय कल्पते
saktabuddhir aśāntātmā na śakyaṃ tac cikitsitum | sneha-pāśa-sito mūḍho na sa mokṣāya kalpate ||
ភីष្មៈ បានមានព្រះបន្ទូលថា៖ អ្នកដែលបញ្ញាជាប់នឹងវត្ថុអារម្មណ៍ ហើយចិត្តខាងក្នុងមិនស្ងប់—ពិបាកព្យាបាល ឬកែឲ្យត្រឹមត្រូវ។ ព្រោះអ្នកដែលត្រូវខ្សែចងនៃស្នេហា និងការចងចិត្តរឹតបន្តឹង នឹងក្លាយជាមនុស្សល្ងង់ ហើយមិនសមស្របសម្រាប់មោក្សទេ។
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Attachment to sense-objects and emotional bondage (sneha-pāśa) produces inner restlessness and delusion; without calming the mind and loosening attachment, one is not qualified for mokṣa.
In Śānti Parva’s instruction on dharma and liberation, Bhīṣma advises the listener that certain mental conditions—sense-attachment, agitation, and bondage through clinging affection—make spiritual correction difficult and obstruct the path to liberation.