Shloka 5
Haṃsa–Sādhya Saṃvāda: Satya, Dama, Kṣamā and the Discipline of Speech
सुखं मोक्षसुखं लोके न च मूढो5वगच्छति । प्रसक्त: पुत्रपशुषु धनधान्यसमाकुल:
sukhaṁ mokṣa-sukhaṁ loke na ca mūḍho ’vagacchati | prasaktaḥ putra-paśuṣu dhana-dhānya-samākulaḥ ||
ភីष្មៈ បានមានព្រះបន្ទូលថា៖ ក្នុងលោកនេះ សុខនៃមោក្ស (ការរួចផុត) ទើបជាសុខពិតប្រាកដតែមួយ; ប៉ុន្តែមនុស្សល្ងង់មិនយល់ដឹងវាទេ។ អ្នកដែលជាប់ពាក់ព័ន្ធក្នុងការរកស៊ីទ្រព្យសម្បត្តិ និងស្រូវអង្ករ ហើយភ្ជាប់ចិត្តនឹងកូនៗ និងសត្វចិញ្ចឹម—សេចក្តីពិតនោះនៅតែមិនត្រូវបានដឹង។
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Liberation (mokṣa) is presented as the only genuinely reliable happiness; worldly attachments—especially to wealth, provisions, children, and livestock—cloud discernment and prevent one from recognizing that higher good.
In the Śānti Parva’s instruction on dharma and the path beyond suffering, Bhishma continues advising the listener by contrasting transient household-centered preoccupations with the superior, enduring happiness of mokṣa.