Shloka 29
Jvarotpatti — The Origin and Distribution of Jvara
Fever
अथवा सशरीरास्ते गुणा: सर्वे शरीरिणाम् । संश्रितास्तद् वियोगे हि सशरीरा न सन्ति ते
athavā saśarīrās te guṇāḥ sarve śarīriṇām | saṃśritās tad-viyoge hi saśarīrā na santi te ||
ឬម្យ៉ាងទៀត៖ គុណ និងសមត្ថភាពទាំងអស់នោះ ព្រមទាំងរាងកាយ សុទ្ធតែអាស្រ័យលើសត្វមានកាយ (ជីវៈ)។ ព្រោះពេលជីវៈចាកចេញទៅហើយ ទាំងរាងកាយ និងគោលការណ៍ដែលចងភ្ជាប់នឹងរាងកាយទាំងនោះ មិននៅសល់ដូចមុនទៀតឡើយ។ គោលបង្រៀននេះរំលេចថា ឧបករណ៍ផ្លូវចិត្ត-រាងកាយគឺអាស្រ័យ និងរលួយបាន; ដូច្នេះគួរបន្ធូរភាពសម្គាល់ខ្លួនជារាងកាយ និងមុខងាររបស់វា ដោយដឹងថាវាអាស្រ័យលើអាត្មាដែលស្ថិតនៅក្នុងកាយ។
असित उवाच
Educational Q&A
The body and its operative faculties (guṇas in the sense of embodied constituents) are dependent on the presence of the indwelling self; when the self departs, the body and those functions no longer persist. Therefore one should not take the psycho-physical complex as the ultimate self.
Asita is explaining a metaphysical point within the Shānti Parva’s instruction: he argues that the constituents of embodied existence remain only so long as the living self is connected with the body; separation (death) reveals their contingent nature.