Shloka 28
Jvarotpatti — The Origin and Distribution of Jvara
Fever
इन्द्रियाणि च भावाश्च गुणा: सप्तदश स्मृता: । तेषामष्टादशो देही यः शरीरे स शाश्वत:
indriyāṇi ca bhāvāś ca guṇāḥ saptadaśa smṛtāḥ | teṣām aṣṭādaśo dehī yaḥ śarīre sa śāśvataḥ ||
អសិតៈបាននិយាយថា៖ “អង្គធាតុអារម្មណ៍ (ឥន្ទ្រិយ) និងភាវៈខាងក្នុង ត្រូវបានចងចាំថាជា ‘គុណ’ ឬអង្គធាតុចំនួនដប់ប្រាំពីរ។ លើសពីវាទាំងនោះ មានទីដប់ប្រាំបី—គឺអាត្មាដែលស្ថិតក្នុងរាងកាយ (ដេហី) អ្នកស្នាក់នៅក្នុងកាយនេះ ហើយត្រូវបានចាត់ទុកថាស្ថិតស្ថេរជានិច្ច។ គោលបង្រៀននេះបង្ហាញពីទំនួលខុសត្រូវធម៌៖ ឧបករណ៍នៃបទពិសោធន៍ និងសកម្មភាពមានច្រើន ប៉ុន្តែភ្នាក់ងារដែលអធិបតីលើវាទាំងអស់មានតែមួយ; ពេលភ្នាក់ងារនោះចាកចេញ រាងកាយ និងគោលការណ៍ដំណើរការរបស់វា មិននៅសល់ជាមនុស្សរស់ដូចមុនទៀតឡើយ។”
असित उवाच
Educational Q&A
Embodied life can be analyzed into multiple functional principles (senses and mental dispositions), but there is an enduring presiding self (dehī) that experiences and directs them. Ethical accountability and the possibility of liberation rest on recognizing the self as distinct from the changing instruments.
In the Śānti Parva’s instructional discourse, the sage Asita explains a philosophical enumeration of the constituents of embodied existence, culminating in the claim that the indwelling self is the eighteenth principle and is regarded as everlasting.