Shloka 28
महाभूत–इन्द्रिय–मनस्–बुद्धि–अन्तरात्मा विवेकः | Discrimination of Elements, Senses, Mind, Intellect, and Inner Self
अभयं सर्वभूतेभ्यो दत्त्वा यः प्रव्रजेद् द्विज: । लोकास्तेजोमयास्तस्य प्रेत्य चानन्त्यमश्लुते
abhayaṃ sarvabhūtebhyo dattvā yaḥ pravrajed dvijaḥ | lokās tejomayās tasya pretya cānantyam aśnute ||
វ្យាសបានមានព្រះវាចា៖ ព្រះទ្វិជៈ (អ្នកកើតពីរដង) ដែលបានប្រទាន «អភ័យ» ដល់សត្វលោកទាំងអស់ ហើយលះបង់លោកីយ៍ចេញទៅជាសន្យាសីដើរត្រាច់—ក្រោយស្លាប់ នឹងទៅដល់លោកដ៏ភ្លឺរលោងពោរពេញដោយតេជៈ ហើយចុងក្រោយសម្រេចអនន្តៈ គឺមោក្ខ (ការរំដោះចុងក្រោយ)។
व्यास उवाच
Educational Q&A
Renunciation becomes spiritually fruitful when grounded in universal non-harm: one who gives 'abhaya'—a commitment not to frighten, injure, or exploit any being—and then goes forth as a mendicant is said to attain luminous post-mortem realms and ultimately mokṣa (ānantya).
In Śānti Parva’s instruction on dharma and liberation, Vyāsa states a rule-like assurance: a dvija who first establishes harmlessness toward all creatures and then adopts the life of pravrajyā (wandering renunciation) gains exalted destinations after death and finally reaches the Infinite.