Shloka 16
Āśrama-dharma and Brahmacarya: Śuka’s Inquiry on Karma and Tyāga (शुक-प्रश्नः कर्मत्यागविवेकश्च)
अनुनीय यथाकामं सत्यसंधो महाव्रतः । स्वै: प्राणैब्राह्मणप्राणान् परित्राय दिवं गत:
anūnīya yathākāmaṃ satyasaṃdho mahāvrataḥ | svaiḥ prāṇair brāhmaṇaprāṇān paritrāya divaṃ gataḥ ||
វ្យាសៈបានមានព្រះវាចា៖ «ព្រះរាជាអ្នកកាន់វ្រតដ៏ធំ នោះស្មោះត្រង់ចំពោះសច្ចៈ និងពាក្យសន្យា; ដោយការអនុណ័យ-វិន័យតាមដែលភាគីម្ខាងចង់បាន ព្រះអង្គបានការពារជីវិតព្រាហ្មណ៍ម្នាក់ ដោយបង់ជីវិតដង្ហើមរបស់ព្រះអង្គឯង។ ដោយការលះបង់ដើម្បីឈរលើធម៌ដូច្នេះ ព្រះអង្គបានទៅដល់សួគ៌»។
व्यास उवाच
Educational Q&A
Dharma is upheld through truthfulness and self-sacrifice: protecting an innocent (here, a Brāhmaṇa) even at the cost of one’s own life is presented as a supreme ethical act that leads to heavenly merit.
Vyāsa recounts an exemplary deed: a great-vowed, truth-steadfast king, after conciliating others as needed, saves a Brāhmaṇa’s life by giving up his own life-breath, and as a result attains heaven.