Shloka 17
प्रजापतयः देवगणाश्च दिशि-दिशि स्थिताः ऋषयः
Prajāpatis, Deva-Groups, and the Ṛṣis Assigned to the Directions
सर्पान् कुशाग्राणि तथोदपानं ज्ञात्वा मनुष्या: परिवर्जयन्ति | अज्ञानतस्तत्र पतन्ति केचि- ज्ज्ञाने फलं पश्य यथा विशिष्टम्
sarpān kuśāgrāṇi tathodapānaṃ jñātvā manuṣyāḥ parivarjayanti | ajñānatastatra patanti kecij jñāne phalaṃ paśya yathā viśiṣṭam ||
ភីស្មៈបានមានព្រះវាចា៖ ពេលមនុស្សដឹងថាមានពស់នៅលើផ្លូវ មានចុងស្មៅគុសៈមុតៗ និងមានអណ្ដូង នោះពួកគេនឹងជៀសវាង ហើយឆ្លងកាត់ដោយសុវត្ថិភាព។ តែដោយអវិជ្ជា មនុស្សខ្លះធ្លាក់ចូលទៅក្នុងគ្រោះថ្នាក់នោះឯង។ ដូច្នេះ ចូរមើលឲ្យឃើញដោយផ្ទាល់ថា ផលនៃចំណេះដឹងមានលក្ខណៈពិសេស និងច្បាស់លាស់យ៉ាងណា។
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Knowledge has a practical, protective value: recognizing dangers enables avoidance, while ignorance leads to preventable suffering. Bhishma highlights jñāna as an immediately verifiable benefit in ethical life.
In Bhishma’s instruction (Shanti Parva), he uses a simple road-side analogy—snakes, sharp grass, and a well—to show Yudhisthira that discernment and right understanding guide safe conduct, whereas lack of awareness causes people to stumble into harm.