Shloka 7
Adhyāya 199: Karma–Jñāna Causality and the Nirguṇa Brahman
Manu’s Instruction
स देव्या दर्शितः साक्षात् प्रीतास्मीति तदा किल । जप्यमावर्तयंस्तूष्णीं नस तां किज्चिदब्रवीत्
sā devyā darśitaḥ sākṣāt prītāsmīti tadā kila | japyam āvartayaṃs tūṣṇīṃ na sa tāṃ kiñcid abravīt ||
ភីෂ្មៈបាននិយាយ៖ «គេប្រាប់ថា ព្រះនាងបានបង្ហាញខ្លួនដល់គាត់ដោយផ្ទាល់ ហើយមានព្រះវាចនៈថា ‘ខ្ញុំពេញចិត្តចំពោះអ្នក’។ ប៉ុន្តែព្រហ្មណ៍នោះ កំពុងជ្រមុជជ្រៅក្នុងជបស្ងៀមស្ងាត់ នៃមន្តសក្ការៈរបស់ខ្លួន ក៏បន្តសូត្រដដែល ហើយមិនបាននិយាយពាក្យណាមួយទៅកាន់ព្រះនាងឡើយ។»
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Steadfastness in vowed spiritual practice is itself a form of reverence. Even when a divine vision occurs, the practitioner’s disciplined focus and restraint (silence, continuity of japa) exemplify dharma grounded in self-control.
A brāhmaṇa engaged in silent mantra-repetition receives a direct appearance (sākṣāt darśana) of the goddess Sāvitrī, who announces her pleasure. Because he is absorbed in japa, he remains silent and does not speak to her.