Shloka 6
Adhyāya 199: Karma–Jñāna Causality and the Nirguṇa Brahman
Manu’s Instruction
सोद्य ब्राह्मंं तपस्तेपे संहितां संयतो जपन् । तस्य वर्षसहस््रं तु नियमेन तथा गतम्
so 'dya brāhmaṁ tapas tepe saṁhitāṁ saṁyato japan | tasya varṣa-sahasraṁ tu niyamena tathā gatam ||
ភីෂ្មៈបាននិយាយ៖ «បន្ទាប់មក គាត់បានចាប់ផ្តើមអនុវត្តតបស្យាដ៏តឹងរឹងសមស្របនឹងព្រហ្មណ៍ ដោយទប់ស្កាត់អារម្មណ៍ទាំងឡាយ និងសូត្រសំហិតាសក្ការៈជាបន្តបន្ទាប់ ដោយយល់អត្ថន័យរបស់វា។ ដោយគោរពវ្រត និងវិន័យយ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់ ដូច្នេះពេញមួយពាន់ឆ្នាំបានកន្លងផុតទៅសម្រាប់គាត់ ក្នុងជប និងតបស។»
भीष्म उवाच
Educational Q&A
True spiritual progress is grounded in disciplined restraint (saṁyama), sustained practice (japa and tapas), and study that includes understanding of meaning—not mere mechanical recitation.
Bhishma describes an ascetic undertaking brahminical austerities: controlling the senses and reciting a sacred compendium with disciplined observances, continuing this regimen for a thousand years.