Shloka 76
Nārada–Vāyu–Śalmali Upākhyāna: Enmity with the Strong and the Primacy of Buddhi (नारद-वायु-शल्मलि उपाख्यानम्)
चरिष्यमाण इन्द्रोतं शौनकं संशितव्रतम् | राजन! यहाँ मैं जो इतिहास बता रहा हूँ
cariṣyamāṇa indrotaṃ śaunakaṃ saṃśitavratam | rājan! iha ahaṃ yo itihāsaṃ bravīmi sa dharmasya vṛddhi-karaḥ | rājā janamejayaḥ sva-pāpa-karmabhiḥ dagdhaḥ vane caran dṛḍha-vrata-parāyaṇaṃ śaunaka-vaṃśyaṃ indrotaṃ muniṃ samupāgamat ||
ភីស្មៈបានមានព្រះវាចា៖ «ឱ ព្រះមហាក្សត្រ! រឿងបុរាណដែលខ្ញុំនឹងរៀបរាប់នេះ ជារឿងដែលបង្កើនធម៌។ ព្រះបាទជនមេជ័យ ត្រូវបានដុតឆេះដោយផលវិបាកនៃអំពើបាបរបស់ព្រះអង្គ ហើយវង្វេងដើរនៅព្រៃ ក៏បានទៅដល់សមណមុនីឥន្ទ្រនោត្រ នៃវង្សសោណកៈ អ្នកមានវ្រតតឹងរឹង និងអធិស្ឋានតាបស្យា។»
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The passage frames moral storytelling (itihāsa) as a means to strengthen dharma, and it highlights that wrongdoing leads to inner burning and suffering, prompting a seeker to approach a disciplined sage for guidance and possible atonement.
Bhishma introduces a dharma-enhancing story: King Janamejaya, afflicted by the results of sinful actions and roaming in the forest, goes to the vow-observant sage Indrota of the Shaunaka lineage.