Shloka 18
Dasyu-maryādā and Buddhi-guided Rāja-nīti (दस्युमर्यादा तथा बुद्धिप्रधान-राजनीति)
"क्षत्रिय सबकी बुराई ही करते हैं। इनपर कभी विश्वास नहीं करना चाहिये। ये दूसरोंका अपकार करके भी सदा उसे व्यर्थ सान्त्वना दिया करते हैं ।।
kṣatriyāḥ sarvakīṃ burāīṃ hi kurvanti | etaiḥ kadācid api viśvāso na kartavyaḥ | te paropakāraṃ kṛtvāpi sadā taṃ vyartha-sāntvanāṃ dadati || aham asya karomy adya sadṛśīṃ vairayātanām | kṛtaghnasya nṛśaṃsasya bhṛśaṃ viśvāsaghātinaḥ | “paśyata tāvat, ayaṃ rājakumāraḥ kīdṛśaḥ kṛtaghnaḥ, atyanta-krūraḥ, viśvāsaghātī ca! śobhanam—adya aham asya vairasya badalaṃ gṛhītvā eva sthāsyāmi.”
ភីṣ្មៈបានមានព្រះវាចា៖ «ក្សត្រិយៈតែងតែរួសរាន់និយាយអាក្រក់អំពីអ្នកដទៃ; មិនគួរជឿទុកចិត្តលើពួកគេឡើយ។ ទោះបានធ្វើអំពើបាបប៉ះពាល់អ្នកដទៃ ក៏នៅតែផ្តល់ការលួងលោមឥតប្រយោជន៍ជានិច្ច។ ថ្ងៃនេះ ខ្ញុំនឹងដាក់ទណ្ឌកម្មឲ្យសមនឹងសត្រូវភាពនេះ—លើបុរសអកតញ្ញូ សាហាវ និងក្បត់ទំនុកចិត្តយ៉ាងធ្ងន់។ ‘មើលទៅ—ព្រះរាជកុមារនេះអកតញ្ញូប៉ុណ្ណា សាហាវប៉ុណ្ណា និងក្បត់ប៉ុណ្ណា! ល្អហើយ; ថ្ងៃនេះ ខ្ញុំនឹងសងសឹកសម្រាប់សត្រូវភាពនេះ មិនបោះបង់ឡើយ।’»
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The passage warns against misplaced trust in those who habitually harm others and then offer only hollow reassurance; it highlights the ethical gravity of ingratitude and betrayal of trust, and shows how such vices provoke cycles of retaliation.
A speaker (framed here under Bhishma’s discourse) reports a harsh judgment about kshatriyas and then voices a vow of revenge against a prince described as ungrateful, cruel, and treacherous—indicating an escalation from moral condemnation to retaliatory intent.