Shloka 11
Draupadī’s Exhortation on Rājadharma and Daṇḍa (द्रौपद्याः राजधर्मोपदेशः)
यजतां विविधैर्यज्जै: समृद्धैराप्तदक्षिणै: । वनवासकृतं दु:ःखं भविष्यति सुखाय व:
vaiśampāyana uvāca |
yajatāṁ vividhair yajñaiḥ samṛddhair āptadakṣiṇaiḥ |
vanavāsakṛtaṁ duḥkhaṁ bhaviṣyati sukhāya vaḥ, rājan ||
វៃសម្បាយនៈ បានមានព្រះវាចា៖ «ឱ ព្រះមហាក្សត្រ! ដោយចូលរួមធ្វើយជ្ញជាច្រើនប្រភេទដែលសម្បូរសម្បត្តិ បញ្ចប់ត្រឹមត្រូវដោយទាន និងទក្ខិណា (ថ្លៃព្រះព្រាហ្មណ៍) តាមព្រះវិន័យ ទុក្ខដែលកើតពីការនិរទេសក្នុងព្រៃ នឹងប្រែជាសុខសាន្តសម្រាប់ពួកអ្នកទាំងអស់»។
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse links endurance of hardship with a dharmic future: suffering from exile is not final, and it can be transmuted into well-being through righteous action—here symbolized by properly performed yajñas accompanied by due dakṣiṇā (ethical completeness, generosity, and social-religious responsibility).
Vaiśampāyana reports a consoling assurance addressed to a king: despite the pain caused by forest-dwelling, the time will come when, through prosperous and properly concluded sacrifices, that exile-born sorrow will turn into happiness—framing the present distress within a future of restored order and dharmic prosperity.