Shloka 10
Draupadī’s Exhortation on Rājadharma and Daṇḍa (द्रौपद्याः राजधर्मोपदेशः)
विरथांश्व रथान् कृत्वा निहत्य च महागजान् | संस्तीर्य च रथैर्भूमिं ससादिभिररिंदमा:
virathānśva-rathān kṛtvā nihatya ca mahāgajān | saṃstīrya ca rathair bhūmiṃ sasādibhir ariṃdamāḥ ||
វៃសម្បាយនៈ បានមានព្រះវាចា៖ «ឱ ព្រះមហាក្សត្រ! បងប្អូនវីរបុរសអ្នកបង្ក្រាបសត្រូវទាំងនោះ កាលមុនបាននិយាយដោយចិត្តមាំមួនថា៖ ‘យើងនឹងសម្លាប់ទុរយោធនៈក្នុងសង្គ្រាម ធ្វើឲ្យអ្នកជើងរថក្លាយជាគ្មានរថ ហើយសម្លាប់ដំរីធំៗ; ដោយរថ និងសេះទាញរថ យើងនឹងគ្របដណ្តប់ផែនដីដូចកម្រាល។ បន្ទាប់មក យើងនឹងរីករាយលើផែនដីទាំងមូល ដែលសម្បូរទៅដោយសុខភោគទាំងអស់។ ហើយដោយធ្វើយជ្ញជាច្រើនប្រកបដោយសម្បត្តិ មានទាន និងទក្ខិណា (ថ្លៃព្រះសង្ឃ/ព្រះព្រាហ្មណ៍) គ្រប់គ្រាន់ ឧទ្ទិសក្នុងការគោរពបូជាព្រះអម្ចាស់ ទុក្ខដែលកើតពីការនិរទេសក្នុងព្រៃនេះ នឹងប្រែជាសុខសាន្ត।’ ព្រះអង្គបានលើកទឹកចិត្តពួកគេក្នុងទ្វៃតវនៈដោយពាក្យដូចនេះហើយ ម្តេចបានជាពេលនេះ ទ្រង់វិញបំបែកចិត្តយើងម្តងទៀត?»
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse underscores ethical consistency and responsibility in leadership: one who has strengthened others with vows of courage and righteous purpose should not later undermine their morale. It also links martial resolve with post-war dharmic restoration through sacrifice, generosity, and devotion.
In the Shānti Parva frame, a recollection is made of earlier days in Dvaitavana when the brothers, enduring hardships of exile, were encouraged with confident promises: they would defeat Duryodhana, devastate enemy forces, and then rule and perform great sacrifices. The speaker contrasts that earlier encouragement with the present moment, questioning why their hearts are now being broken.